.

AU REVOIR....

2009-05-31T12:58:00.000-07:00

De laatste twee weken was er maar één woord dat centraal stond: afscheid (ok genieten stond toch ook nog wel bovenaan). k moest echt van alles en iedereen afscheid nemen. Iedereen vertrok op een andere moment waardoor er bijna elke avond een afscheidsfeestje was. Elk feestje was op een andere manier goed: dat van marion was (toevallig) met mannen die prachtig gitaar konden spelen (onder een prachtige sterrenhemel); miriam en piotr’s feestje was het laatste dat ik hier heb meegemaakt; dat van Dominique was heel gezellig, grappig lekker en rustig; florian’s afscheidsfeestje was een culinairhoogstandje (risotto met gamba’s)…en tot slot mijn eigen afscheid: vrijdag hadden we een hele gezellige bbq, die tot vroeg in de ochtend geduurd heeft. Ik heb toen nog s’nachts tot half zes s’ochtends mijn kamer beginnen opruimen en beginnen inpakken (omdat ik de volgende dag nog een beetje vrij wilde hebben). Na drie uurtjes slaap ben ik dan weer beginnen inpakken. De anderen waren echter nog redelijk lam, waardoor we het s avonds heel rustig hebben gehouden. Zondagochtend is Chris nog mijn matras komen teruggeven, en heeft hij ons uitgewuifd…op weg naar België.

Ik kan mijn erasmuservaring heel kort samenvatten: een prachtige, onvergetelijke ervaring waarbij ik geweldige lieve, positieve en interessante mensen heb leren kennen van over de hele wereld, die ik misschien niet allemaal even snel zal terug zien, maar wel ooit…dat is zeker!

bedankt voor jullie intresse, lieve berichtjes... ik hoop dat jullie mijn blog de moeite waard vonden

x caroline

...een examen!

2009-05-17T01:19:00.000-07:00

Donderdag heb ik nog heel de dag redelijk goed geleerd. Gelukkig werd dit afgewisseld met samen eten en andere kleine fijne dingen.
Vrijdag om 10 u had ik dan eindelijk het examen, k had er wel vertrouwen in omdat ik er goed voor geleerd had (het was ook niet zo veel) en de prof is wel heel vriendelijk. K mocht een half uur voorbereiden en dan mocht in beginnen praten. Ik kon heel de cursus goed vertellen, en heb het gesprek zowat in de richting geduwd van wat ik nog extra had gelezen omdat ik dat interessant vond. K denk dat het een van de beste examens van mijn unifcarriere was (hopelijk dacht de prof daar ook zo over). Daarna ben ik direct naar een inhaalles van anthropologie du religion geweest. Direct na de afloop om 12u ben ik mij ga inschrijven om mijn kleren te kunnen wassen . Vlug iets gegeten en naar de bib om enkele mails te sturen (want pc nog steeds niet gemaakt). Vlug terug om mijn ijskast te verkopen (zalige is dat ik ze nog kan houden totdat ik vertrek!). Na het wassen van mijn kleren had ik ineens een opruim en kuisopstoot (gebeurd één keer in de twee maand denk ik). Dan vlug naar de winkel om mijn drukke dag af te sluiten bij Anni: daar hebben we eerst de film ‘twilight’ gezien (niet zo mijn ding) en dan een finse film ‘Pitkä kuuma kesä’‘ (a long hot summer).

Zaterdag ben k de dag sportief begonnen: samen met tynke een halfuurtje gaan joggen. Samen is het best wel gezellig, en de omgeving is hier ook erg mooi om te sporten. In de voormiddag heb ik dan proberen een andere laptop te regelen via het bedrijfje dat mijn pc gaat maken (want dat zou nog tot volgende week vrijdag duren). Eerst waren er geen pc’s meer, maar na een beetje aandringen ging de man toch nog verder horen. En ja hoor…er was nog een laptop die ik kon gebruiken. Dat ging mij 15 euro huur kosten en 500 euro waarborg. Maar na een beetje onderhandelen kan ik de pc lenen tot de mijne is gemaakt voor 0 euro en 100 euro waarborg! (alleen met deze pc kan ik blijkbaar jammergenoeg geen foto’s op mijn blog zetten) Daarna ben ik inkopen gaan doen voor emma . Ze is immers tegen een paaltje gereden met haar fiets en heft een grote wonde op haar been, die genaaid moest worden, en daarom kan ze niet goed stappen of naar de winkel gaan. In de namiddag heb ik enkele uurtjes voor een taak gewerkt, en daarna ben ik met tynke naar de stad gegaan. We hebben daar super veel fijne originele winkeltjes ontdekt. Daar hebben we ons dan ook een souvenir voor Grenoble gekocht: magneetjes met franse woordjes waar je dan zinnetjes mee kan maken. Daarna zijn we op ziekenbezoek gegaan bij emma. S avonds hebben we met z’n allen naar het eurosongfestival gekeken bij Anni op kot. Het blijft toch niets voor mij, maar met een international publiek is het toch al een pak grappiger en leuker.

scenario voor 'in de gloria'

2009-05-13T14:17:00.000-07:00

Dinsdag kreeg ik eindelijk meer nieuws over de examens en de inhaallessen. Omdat ik graag voor ‘sociologie du corps’ ook deze vrijdag een examen had gedaan, mailde ik die prof (ik ging ervan uit dat dat niet echt ging pakken, aangezien ik niet echt een reden had om het normale examen (met een pak meer leerstof) op het einde van mei niet te doen). Maar tegen 22h kreeg ik te horen dat ik vrijdag mijn examen mag doen! Een zalig gevoel te weten dat er iets is dat zeker is. Daarna ben ik naar Vince zijn verjaardagsfeestje in het park geweest, om niet te laat in mijn bed te kruipen (nu de examens echt in het zicht zijn).

Op technologisch gebied gaat even alles mis dat mis kan gaan: mijn telefoon werkt niet meer, mijn internet is kapot en ik krijg mijn pc niet meer open (als ik dat probeer splitst mijn scherm in twee delen). Voor dit laatste heb ik half grenoble afgefietst om een winkel te vinden die reparaties doet (er waren er vele te vinden op het internet, maar als ik daar aankwam, bleek die winkel al lang niet meer te bestaan). Voor het probleem van mijn internet was ik donderdag al gaan horen en had ik een nieuwe modem bestelt. Die kon ik vandaag gaan afhalen. Wat ik toe meemaakte zou een scenario voor ‘in de gloria’ kunnen zijn: toen ik naar het adres fietste voor mijn modem te gaan afhalen (terwijl er een SFR winkel hier in de buurt is), bleek dat in een waserrette te zijn. met een dikke niet zo jonge man aan de balie. gelukkig had ik mijn modem bij (hoewel niemand gezegd had dat ik hem moest ruilen). Maar dat mocht niet verpakt zijn in een zak: het moest in een doos met 'scotch tape'. Ik stelde voor om de doos van de nieuwe modem ervoor te gebruiken...dat kon niet omdat hij niet eerst de doos aan mij mocht geven voor hij de andere in een doos had gekregen ("het staat in de regels mevrouw"). Dus ik opzoek naar een doos in dat kleine dorpje. Bij het afval van de plaatselijke kruidenier vond ik er één. Ik terug naar die man..doos was eigenlijk wat te groot, maar hij deed wat moeite om het toch door de vingers te zien. Maar tape..dat had hij niet (kan ik me echt niet inbeelden dat je dat als zelfstandige wasserij niet hebt). Dus ik de plaatselijke middenstand afgegaan opzoek naar tape (alle supermarkten waren dicht, de krantenwinkel had het net uitverkocht en kon me niet de hunne laten gebruiken, bij de post stond een rij tot buiten...tot ik uiteindelijk bij een verzekeringskantoor tape vond). ik met getaped doos naar de droogkuis...de tape was niet voldoende sterk volgens de man, maar toen hij mijn blik zag begreep hij dat dat mij niet zoveel kon schelen). Enkel nog mijn pas laten zien en ik kon eindelijk vertrekken met mijn modem (trouwens een schandaal dat de andere na 3 maand al kapot was)...maar door al mijn examengeregel was ik blijkbaar in alle haast mijn pas vergeten. Dus kon ik nog naar huis fietsen, om dan terug te gaan, om daar dan nog een tiental papieren te tekenen...om uiteindelijk met mijn modem naar huis te kunnen. Die ik nu eignelijk nog niet kan gebruiken aangezien ik mijn pc niet meer open krijg. Ondertussen heb ik goed geleerd voor mijn examen van vrijdag.

camargue

2009-05-13T13:40:00.000-07:00

Vrijdagochtend heb ik nog vlug administratieve zaken voor mijn examens inorde gebracht, vlug ingepakt (probleem was dat ik niet gepland had om op vakantie te gaan, dus ook eigenlijk niet echt propere kleren had: waardoor ik in een pyama bovenste en een kapotte short en jogging heb rondgelopen :) om tegen 14 u de bus naar Valance te nemen met Flo, Chris en Miriam (drie duitsers). In valance moesten we een uurtje wachten om daarna de trein te nemen naar Arles. Omdat het vrijdag een feestdag was, waren we heel blij dat we een open winkel vonden. Het enige wat we er konden kopen waren blikken met halal voeding…later bleek echter dat alle grote supermarkten ook nog open waren. Daar hebben we dan een kaart van de ‘camargue’ gekocht. Omdat we nog niet echt een plaats voor onze tent hadden vroeg ik tips aan iemand van de supermarkt. Deze man was heel vriendelijk, maar toch iet wat bizar. Zo toonde hij ons een volgens hem ‘prachtige plek’ (lees: een plaats aan de kant van de autostrade, waar hij toen hij werkloos was sliep en zich waste aan een kapot geslagen brandbluspaal). Omdat dat toch niet echt was wat we zochten hebben we gewandeld tot we om 11u een verlaten veld vonden, te midden van de natuur. Het gras stond zo hoog als onze heupen, waardoor we als een groepje idioten eerst een heel stuk hebben zitten plat trappen, om daarna onze tent op te zetten.

Zaterdag was het doel om een grote wandeling door de camargue te maken. Maar omdat de weg die we hadden genomen, niet erg mooi en interessant was, hebben we gelift. Het ging heel erg vlot (en met 4!). Zo hadden we eerst een pickup, waar we met z’n vieren achterin de kofferbak konden zitten. En voor het tweede deel van het traject mochten we met z’n allen meerijden met een oude mercedes (moeilijk in gang te krijgen, maar eens hij reed, ging het vlot). Deze auto zetten ons af in ‘salin de giraud’. Een klein, niet al te toeristisch dorpje, waar we een grote voorraad voedsel hebben ingeslagen. Daarna hebben we onze weg verder gezet met als doel… de kust. Omdat het liften met vier niet meer vlotte, hebben we ons opgesplitst (strategisch: 2 keer een jongen en een meisje). Hierdoor was het liften niet al te moeilijk en bereikten we alle vier snel ons doel … de zee, de kust, de zon! We zijn een groot deel van de kustlijn afgewandeld omdat we het toeristische deel wilden vermijden. Daar hebben we de hele namiddag gelegen, gelezen, zwaard gevochten (met stokken weliswaar), gefrisbeed, raadsels gezocht en gevonden…. Tegen de avond zijn we dan aan een prachtig kampvuur begonnen. Omdat er een stevig wind stond, moesten we eerst met stenen een soort afscherming maken. Wonderwel lukte dat erg goed, en hadden we in geen tijd een zalig mooi kampvuur. Als dessert hadden we brownies, die we even op de houtskolen hadden gelegd, waardoor je een overheerlijk chocoladedessert kreeg (ook de omgeving, de mensen, de geur van het vuur…maakten dat nog eens zo goed). Omdat we onze tenten niet alleen wilden laten, hadden we ze nog niet opgezet. Gelukkig hadden de jongens al een ‘windvrij’ plaatsje gezocht, waar we ze konden opzetten. Toch was het geen sinecure om ze s nachts met enige wind in de duinen op te zetten. Maar het lukte erg goed (ook omdat het volle maan was, en we daardoor vrij veel licht hadden). Ik heb nog een tijdje buiten gezeten, om te genieten van de wind, van de rust, van het adembenemend uitzicht. Echt een avond om nooit te vergeten!

Na een nacht niet al te best te hebben geslapen (de wind was heel stevig, waardoor de tent soms erg flapperde) stonden we op met een prachtig zich op de zee en aan de andere kant de camargue. Na het inladen van onze tent en rugzak (en ongewild kilo’s zand) hebben we nog even gepetanqued met stenen. Daarna zijn we teruggewandeld, en hebben we gegeten in een louche barak op het strand (toch smaakte het heel goed). Toen we onze weg verder zette op terug naar Arles te gaan, werden we met verstomming geslagen. Er waren super veel wilde flamingo’s. Prachtig om zien. Ondertussen liepen we langs het grootste zoutwinningsveld van Europa. Omdat het weer diezelfde onaangename weg was, hebben we weer twee per twee gelift (ik ben echt fan geworden van liften, het heeft niets dan voordelen: het is gratis, je leert nieuwe mensen kennen, die mensen vertellen allerlei interessante zaken over de streek, het is redelijk snel). Eerst tot ‘salin de giraud’ en daarna verder naar Arles. Daar hebben we elkaar opgewacht aan het amphitheater en samen nog wat van de avond zon genoten. Op onze weg naar de camping hebben we nog wijn gekocht (in de bakker nota bene, hier kan je echt overal goedkope en lekkere wijn kopen). Op de camping heb ik een gigantisch lange, warme douche genomen, om al het zand, zweet, vuil van me af te spoelen (op zo’n moment is een douche echt goud waard). Daarna hebben we gegeten bij kaarslicht, muziek geluisterd, nog wat gebabeld, raadsels verteld en gaan slapen (het merendeel van de tijd spraken we Frans, maar vaak spraken ze ook onderling Duits. Maar om een of andere reden kan ik bijna alles verstaan van wat ze zeggen, hoewel ik maar ooit eens 1 uur Duits in school heb gehad, en zij mij niet verstaan als ik nederlands spreek)

Ondertussen zijn we hier allemaal dol op de franse croisants, koffiekoeken… daarom kon dit allemaal niet ontbreken op onze laatste dag samen. We hebben in een van de beste bakkers die ik ooit heb gezien een gastronomisch ontbijt gekocht: rababertaart, myrtilletaart, baguetten, croissants, tartiflettebaguette met zeevruchten, chocoladecroissants, choco suissen… Dit hebben we opgegeten in het park. Daarna zijn we een koffie (de beste tot nu toe in franrkijk) gaan drinken bij een hele lieve man. Daarna de thermen van Constantijn bezocht. Ik blijf telkens verstomd staan van de kunde van de romeinen, echt indrukwekkend, wat zij allemaal konden verwezelijken. Om 18h was het helaas tijd om afscheid te nemen: miriam ging naar istre een vriendin bezoeken, en flo en Chris gingen nog verder trekken. Terwijl ik naar grenoble terugkeerde in de hoop meer nieuws te kunnen verkrijgen voor mijn examens (in het weekend was Irina wel zo lief geweest om me op de hoogte te houden van ‘sociologie du changement culturel’, waar ik een taak moet voor maken). Omdat mijn trein pas om 20h was, heb ik de stad nog verkend (met een loodzware rugzak: er zat nog gerief van miriam in, omdat zij ook nog het vliegtuig gaat nemen, en dus niet heel veel bagage kan meenemen). Het is een heel klein maar gezellig stadje, met ongelooflijk leuke kleine straatjes (waar ik uren zou kunnen in ronddolen) en een amphitheater, theater en thermen van het romeinse rijk. Tegen 20h vertrok mijn trein. Het was een lange reis, waardoor ik pas om half twee in mijn bed kon kruipen … maar het was het het meer dan waard!

foto's volgen...

examens....of niet?

2009-05-13T12:58:00.000-07:00

Woensdag was het weer een hele dag onzekerheid wat de klok sloeg: de berichten veranderden voortdurend. Gelukkig kon ik s avonds mijn gedachten verzetten bij een overheerlijke kaasfondue bij florian (samen met miriam, Chris en piotr). Daarna hebben we “l’auberge espagnole” gezien. Dit is een film over erasmus (waarmee eigenlijk alles gezegd is :). Hierin kwamen scenes voor die erg herkenbaar waren (de administratieve rompslomp, s nachts met een hele groep zingen terwijl er mensen gitaar spelen,afscheid nemen van hechte vrienden (hoewel je ze eigenlijk nog niet zo lang kent)…).

Omdat er op het ‘bureau virtuelle’ aangekondigd werd dat de examenrooster vandaag bekend ging worden, stond ik goedgezind, met veel hoop op. Maar het viel tegen…geen nieuws: het enige nieuws dat we te weten waren gekomen was dat we niet meer op de internationale dienst moesten rekenen, en dat we zelf de proffen moesten contacteren. Echt ongelooflijk dat zij ons dat niet spontaan melden, we zijn dit immers te weten gekomen door zelf nog maar eens te gaan horen (De logica is hier soms toch ver zoek). Maar we hadden niet bepaald veel geluk: geen enkele prof was aanwezig, niemand wist waar ze waren, en ze antwoorden niet op mails. Aangezien het de volgende dag een feestdag was, wilde dit zeggen dat we drie dagen in de onwetendheid zouden zitten. Dit wilde ik absoluut vermijden waardoor Irina en ik meer dan 2 uur voor de deur van de professoren hebben gewacht in de hoop hen te kunnen spreken (terwijl het buiten echt heel prachtig weer was). Maar al die moeite was tevergeefs, waardoor we tegen 18h naar huis zijn gegaan. Toen heb k even met het thuisfront gebeld, om even al mijn frustraties, gedachten… de vrije loop te laten. Dat deed me erg goed. Daarna was er een picknick omdat Elena (een meisje van Berlijn) de volgende dag naar huis zou vertrekken. Vlak voor die picknick heb ik plotsklaps beslist om toch op vakantie te gaan met Florian, Chris en Miriam. Bijgevolg heb ik halsoverkop met miriam nog een tent gaan kopen in Decathlon om de volgende dag naar Arles te kunnen vertrekken. Het afscheid nemen valt me toch wel zwaar…gelukkig zie ik Elena terug in September (de grote erasmusreunie in Berlijn!)

'tragedie': het vervolg

2009-05-05T06:22:00.000-07:00

Normaal maandag mijn eerste examen..maar dat is nu wel even anders. Zo snel als we konden zijn we naar onze professoren gegaan om meer uitleg te vragen. En uit dat gesprek bleek dat de situatie nog veel serieuzer is dan ik eerst vreesde. Zo wisten de professoren blijkbaar zelf niets van de beslissing die de president van de unief donderdagavond genomen had. Bijgevolg konden ze ons niets meer zeggen. Ze gingen proberen om met de president te praten, maar het ging vooraleerst niet eenvoudig zijn om een afspraak te krijgen, echt ongelooflijk. De proffen dreigden er zelfs mee om collectief onstlag te nemen, als de president niet om hun eisen in gaat. Maar daar stonden we dan…geen examens, geen info., alleen maar verwarring. In de namiddag werd ons aangeraden om de vice-president van de unief te bestoken met zoveel mogelijk emails. Aangezien dat het enige is dat we konden doen hebben we dat dan ook met veel plezier gedaan. De hele dag heerste er onzekerheid. S avonds hebben ik met vince, luc, Dominique, Chris, Caroline (vriendin van vince) en emma gegeten. Daarna hebben we een ‘slackline’ opgehangen tussen twee bomen. Dit is een soort stevig plat lint waarop je moet proberen te balanseren. Vrij verslavend want ik wilde me de hele tijd verbeteren. Daarna nog 'coupling' gekeken (want de mijn dvdspeler van mijn pc is kapot, net zoals mijn internet, dus ik kan alleen maar series en films zien die op mijn pc zijn opgeslagen)

Met goede moed, en toch wat hoop ging ik vanochtend naar de (zoveelste) assemblee generale (onder studenten wordt dit de AG genoemd), Dit is een 'vergadering' van professoren en studenten om te discussieren over de staking en alle gevolgen vandien. De AG begon om 10 uur en heeft twee uur geduurd. Het enige wat me ermee duidelijk werd is dat er nog niets zeker is...en dat de professoren onderling het ook nog niets eens zijn over hun standpunt en visie. Er circuleren vele opties op dit moment: een blank semester (dus geen credits!), inhalen lessen en later examens, 'banalisation' (geven van credits zonder examens en dus zonder punten), vervangtaken voor erasmussers, gewoon examens (ten vroegste binnen drie weken)... Het werd wel duidelijk dat de proffesoren onze moeilijk situatie als erasmusstudenten goed begrijpen. Voor mij is het nog niet zo erg als voor sommige andere buitenlandse studenten. Hier is bijvoorbeeld een canadees meisje die haar beurs kan verliezen als ze haar credits niet haalt, of iemand die een ticket naar singapore heeft voor 12 mei... Na die AG zijn we dan gaan praten met de vice president, die verantwoordelijk is voor de buitenlandse studenten. Voor hem hebben we al de info over de vakken moeten opgeven en hij gaat proberen voor ons een speciale maatregel te bedenken...dus afwachten maar. Ik vind het zo verschikkelijk dat ik op dit moment niets anders kan doen dan wachten, wachten, wachten (studeren heeft nu ook geen zin, want misschien heb ik helemaal geen examens, of een ander soort examens of...) Ik zou veel liever nu concreet weten wat ervan me verwacht wordt, en dan plannen kunnen maken voor mijn laatste maand hier. Echt zo jammer dat alles op het laatste nippertje in het water valt, door de beslissing van 1 persoon (die fameuze president, die het niet aandurft om de studenten te komen vertellen waarom hij deze beslissing heeft genomen)...voor mij iemand onverantwoordelijk, die geen twee maal nadenkt, en nog minder rekening houdt met de mening van zijn professoren en studenten. Hij bereikt hier werkelijk niets mee, tenzij iedereen tegen zich in het harnas jagen...

rustige week...met een onverwacht (slecht) einde

2009-05-03T12:30:00.000-07:00

Zondag heel de dag geleerd, want de examens komen stillaan heel dichtbij. S avonds heb ik samen met Chris gekookt. Daarna heeft hij me heel zijn reis naar cuba uitgelegd (hier wil ik al heel lang naar toe, en die foto’s en verhalen deden me nog meer dromen). Tot slot hebben we de film: ‘the assasination of Jesse James’ gezien. Een film met heel mooie beelden, maar veel te traag. Zo traag dat ik in het midden het verhaal en vele personage kwijt was, niet echt een aanrader.

Maandag was een helse dag. Eerst naar de dokter gegaan om 9 u om een afspraak te maken (heb al een drietal weken keelpijn en die verdwijnt maar niet). Daarna naar het secretariaat van mijn residentie om papieren voor CAF in orde te maken. Maar daar bleek dat ik eerst een papier ergens aan de andere kant van grenoble moest gaan halen, om dan terug te keren naar het secretariaat om er daar een stempel te laten op zetten, om dan nog eens terug te keren naar die plaats waar k het papier was gaan halen. Gelukkig bleek achteraf dat ik het papier iets dichter bij huis kon afhalen. Daarna vlug naar de bib en vervolgens mijn taak gaan bespreken bij een prof. Daarna nog 10 minuten in de mediatheek gaan ‘werken’, terug naar het secretariaat voor de stempel, terug naar de bib voor te ontlenen en eten. Dat allemaal in drie uur tijd. In de namiddag ben ik dan naar de dokter gegaan. Niets ergs, maar die vrouw schreef wel een hele hoop zaken voor, echt ongelooflijk veel. S avonds heb ik nog eens tartiflette gegeten bij marysia. zoals steeds overheerlijk!

Nu zijn het echte studiedagen, ik probeer hier een studieklimaat te creëren in mijn kamer, maar lukt niet altijd zo goed. Iedereen valt hier altijd binnen, wat echt super fijn is, maar ook zo afleidend. S avonds ben ik Chris dan gaan bezoeken in het ziekenhuis. hij heeft twee maand geleden een operatie gehad om een breuk te genezen, en woensdag mochten de bouten eruit.

Donderdag heel de dag heel hard geleerd en dan… om 17 u krijg ik van emma een berichtje dat ik op het bureau virtuelle moet zien. Wat ik daar te lezen kreeg, sloeg me totaal met verstomming:

Sur ordre de la présidence de l'UPMF, les examens sont annulés et seront reportés à une date ultérieure. La présidence demande aux enseignants de Sociologie le rattrapage des cours non assurés.

Met deze twee enige zinnen werden al mijn plannen in de war gestuurd. Ik had immers normaal maandag en dinsdag (4 en 5 mei) twee examens. en vertrok woensdag naar de provence voor enkele dagen. Totaal verbouwereerd ben ik meteen naar de universiteit gegaan met emma en Irina in de hoop meer uitleg te kunnen krijgen. Maar er was niemand… alle proffen waren weg, de administratie was gesloten… gelukkig was er nog een mevrouw in de gang die naar een professor wilde bellen: het enige dat die man kon zeggen was dat de examens van maandag zeker niet doorgaan. Dit is echt het toppunt van slechte communicatie en het slecht behandelen van studenten. Er zat toen niets anders op dan terug naar mijn kot te gaan. S avonds heb ik met emma en Chris nog bij Luc en Vince gegeten. Daarna hebben we met z’n allen nog wat geprofiteerd van de mooie avond buiten.

Vrijdag 1 mei: Heel Frankrijk ligt plat, dus zeker de universiteit, wat inhoudt dat ik geen vragen kon gaan stellen over het afgelasten van de examens. Toch proberen nog wat te leren, want ik weet niet wat er nu op me af gaat komen. S avonds hebben Elena en ik het haar van Chris wat geknipt, niet zo eenvoudig met een zakmes, maar het valt al bij al nog wel mee. Daarna heeft Elena voor marion, emma, miriam, Chris, Irina en mij ‘kaiserschmarren’ gemaakt. Het was echt ongelooflijk lekker. Om de mooie avond af te sluiten hebben we nog wat gekaart met z’n allen.

Zaterdag had ik mij voorgenomen om ook nog te leren… ik heb heel veel pogingen ondernomen, maar het wilde maar niet lukken om me te motiveren en concentreren. Gelukkig kon ik s avonds mijn gedachten verzetten om een picknick in het park. Heel gezellig, met een grote hoop samen eten in een prachtig park, hier dichtbij. Toen we naar huis wilden vertrekken, zagen we in de verte een kampvuur en hoorden we muziek. Het waren mensen van ‘la reunion’, die aan het barbecuen waren. Ze waren heel vriendelijk en gastvrij en lieten ons meteen allerlei specialiteiten proeven. Zoals een soort kokosnoot die je in het vuur moet gooien, en daarna het vruchtvlees opeten. Het proeft een beetje naar een mengeling tussen kip en brood. Speciaal en heel lekker.

Morgen gaan we naar de universiteit in de hoop meer uitleg te krijgen over wat ons nog allemaal te wachten staat...tot dan kan ik alleen maar hopen dat dat positief is!

kaasfondue, feestjes...en andere mooie aspecten van het erasmusleven

2009-04-27T13:36:00.000-07:00

Na zondag een hele dag geleerd te hebben voor mijn examen van woensdag, kwam er een prachtige beloning: kaasfondue. De beste die ik tot nu toe gegeten heb, florian was chef, en wij voerden uit…en hij is het waard om chef genoemd te worden. Het was echt enorm lekker, perfect gewoon. Omdat hierbij ook een wijntje hoort hebben we zonder dat we het merkten met 5 zes flessen wijn gedronken. En nadien…een speciale koffie, waarbij je suiker en ‘poire williams’ in brand steekt en dit blust met koffie. Straf (hoewel de alcohol verdwijnt) en lekker.

Maandag en dinsdag gestudeerd, gestudeerd, gestudeerd…en dit werd afgewisseld met een picknick in het park en andere kleine maar fijne dingen.

Woensdag had ik eindelijk mijn examen: k heb in twee uur tijd vier bladzijden geschreven over de kloof tussen rechts en links in het franse politieke landschap. k had er een goed gevoel bij, dus was ik tevreden. In de namiddag ben ik twee en een half uur in de mediatheek gaan werken. Dit is een verplicht onderdeel van mijn talencursus die ik hier vrijwillig volg. Maar het heeft absoluut geen nut, je moet drie uur je weten bezig te houden met talen. Maar die zaal is bijna nooit open, en als ze open is heb je het gevoel dat je in de gevangenis zit. Zo is er een dame die tot op de minuut kijkt op je genoeg gewerkt hebt. Maar gelukkig was het s avonds iets fijners. Zo ben ik gaan eten met vince, Chris, luc en miriam in residence ‘home’. Dit is ook een studentenresidentie waar je s’avonds warm kan eten, een echte luxe. Daarna zijn we nog naar de supermarkt gegaan om een dessertje te kopen. en toen we net betaald hadden en naar buiten aan het wandelen waren, was ik aandachtig aan het luisteren naar een verhaal van iemand…waardoor ik knal met mijn twee schenen tegen een ijzeren bank ben gelopen en door de klap op de grond ben gevallen. Ik denk dat het een ongelooflijk grappig zicht moet geweest zijn, maar iedereen was zo lief om vooral met de pijn in te zitten en niet echt te lachen (hoewel ik ze het niet kwalijk zou genomen hebben :) Meteen kwam er een security man op me af, die erop stond om mij te verzorgen. Het enige was volgens mij echt helpt is ijs, maar hij was er zeker van dat een zalf, grote compressen en nog grotere plakkers de oplossing waren…dus stond ik daar met mijn broekspijpen hoogopgestroopt en grote plakkers op mijn schenen. Daarna zijn we naar mijn kot gegaan waar we nog een spelletje poker hebben gespeeld.

(dit is de security in actie -- een foto genomen door miriam, die daarna uitdrukkelijk werd verzocht om deze te verwijderen, wegens strict verboden)

Omdat k nu een lidkaart van ‘gabriel faure’ heb (een studentenresidentie naast mij) kon ik donderdag gratis wassen. Maar daarvoor moet je je op een lijst in schrijven..en helaas was enkel donderdagochtend om 8u vrij. Dus ik naar de was…daarna mij gehaast naar de les (die dan toch niet bleek door te gaan). Daarom heb k wat voor een examen gelezen in de zon (op mijn ‘terras’). Om vijf uur had ik dan wel weer eens les (er is hier echt geen regelmaat te vinden in de lessen). S avonds had Chris boodschappen gedaan en heeft hij gekookt voor mij, emma, miriam, luc en vince op mijn kot. Echt heel fijn dat dat allemaal zo spontaan ontstaat (ook komt er elke dag wel een aantal mensen voorbij om even hallo te zeggen en een praatje te maken). S namiddags belde er een jongen mij op (vanuit een telefoonhokje omdat hij geen geld had) om te zeggen dat hij mijn usbstick had gevonden (en na lang zoeken op de usbstick, de eigenaar enz) en dat hij die wel wou komen brengen. Ik sta ervan versteld hoe vriendelijk men soms kan zijn, die heeft ongelooflijk veel moeite gedaan om me mijn usbstick terug te bezorgen! S avonds zijn we dan met een hele grote groep gaan aperitieven in een park om dan met z’n allen naar rabot (studentenresidentie van emma waar een zaaltje is om te feesten) te vertrekken. Emma vierde haar verjaardag samen met Anni. Het was tevens ook het afscheidsfeestje voor Stephanie en Lis. K vond het heel moeilijk om een leuk kado te vinden voor emma, maar k denk wel dat we er uiteindelijk in geslaagd zijn: een via ferrata trip in de buurt van chambery. K was zo blij dat ze er heel tevreden mee was! Het was een fantastisch feestje. Helaas moest het stoppen om 1 uur. Maar gelukkig waren er twee jongens die nog een gitaar bij hadden waardoor we dan met een twintigtal buiten liedjes hebben zitten zingen. De weg terug was vrij moeizaam omdat er enkelen stevig in het glas hadden gekeken…maar uiteindelijk was ik moe maar heel gelukkig thuis om half vijf.

Ondanks het weinig slapen ben k vrijdag naar de mediatheek geweest om mijn drie uur af te ronden. Althans dat was het plan…maar die vrouw is zo strict dat die altijd vijf minuutjes voor het uur stopt zodat ze zeker klokslag het uur naar huis kan. En aangezien ik niet wist dat er zo van die rare mensen bestaan moet ik dus maandag voor 5 minuten terug gaan naar de mediatheek om te werken (om mijn verplichte drie uur te vervullen). Echt ongelooflijk! In de namiddag heb ik dan nog voor een dossier van sociologie de l’art gewerkt. Ondertussen kwam tynke nog even langs voor een babeltje, daarna Dominique en tot slot ook Vince. K ben hier zo de uitvalsbasis voor vanalles en nog wat…maar dat is echt super fijn! alles is hier zo spontaan. S avonds ben k dan met tynke en vince naar grand place gereden om daar pizza te eten, ter ere van het vertrek van Stephanie.

Na een nacht enorm slecht geslapen te hebben, stond ik zaterdag op met veel rugpijn. Niet zo goed, aangezien ik na lang aandringen van vince had toegestemd om mee de via ferrata met emma te doen. Dit is een parcours van ijzeren barren, brugjes, touwen… aan een verticale rotswand. K wist dat ik heel veel schrik ging hebben, maar wou eens zien tot waar mijn grenzen reikten. En of ik schrik heb gehad (één moment stonden de tranen in mijn ogen, daar was mijn limiet dus :) Het was een parcours dat volgens de site begint op 1060 meter, en eindigt op 1230 meter. Over deze 170 hoogtemeters hebben we drie uur gedaan. Gigantisch vermoeiend, aangezien er niet echt veel plaatsen zijn waar ik me voldoende gerust voelde om echt even op adem te komen. Op bepaalde plaatsen was de rotswand 80 meter recht naar beneden. Gelukkig waren er in onze groep een aantal getrainde klimmers en via ferrata fans, anders had ik echt niet geweten hoe ik eraan moest beginnen.

In het totaal waren we met acht. Eén van die acht was wel ongelooflijk vreemd en onverantwoordelijk. Zo rookte die een joint tijdens onze picknick voor het vertrek (een heerlijke picknick, waarvoor vince en mathieu hebben gezorgd). En tijdens onze beklimming heeft hij er nog twee gerookt. Echt onbegrijpelijk...maar gelukkig waren er voldoende normale mensen, die me wel konden uitleggen hoe alles in zijn werk ging (hoewel het principe heel eenvoudig is: zorg steeds dat je je musketons één voor één verhangt, en zorg dat je niet valt). Vaak moest je enorm grote passen nemen om van de ene ijzeren bar naar de andere te kunnen stappen, en op een bepaald moment waren die passen zo groot dat mijn broek scheurde. Bijgevolg moest ik een nog de hele weg afleggen met één bil bloot :)

Annecy

2009-04-17T11:33:00.000-07:00

Maandagochtend was het tijd om een tweede keer afscheid te nemen (en ik ben daar nooit echt een held in geweest). Ik nam de trein naar Annecy, terwijl Sarah terug naar haar thuisstad geneve ging. De dag ervoor hadden we (miriam, Chris, florian en ik) halsoverkop beslist om naar het nabijgelegen stadje annecy te gaan. Dit zijn drie heel fijne duitsers. Toen we eraan kwamen zijn we meteen de jeugdherberg gaan zoeken. Deze was prachtig gelegen, heel netjes en niet zo duur (één van de beste die ik tot nu toe bezocht heb). Omdat miriam maar één dag bleef hebben we eerst de oude stad een beetje verkend. Ze is echt prachtig met vele gekleurde huizen, vele kleine kanaaltjes… (hier wordt het het Venetië van Frankrijk genoemd).

In de namiddag hebben we een pedallo gehuurd om op het prachtige meer, dat aan het dorp grenst te varen. Het uitzicht van op het meer is adembenedemd. We hadden ook ongelooflijk veel geluk met het weer, want net toen we ons bootje terug binnen brachten begon er een klein onweertje. Daarom besloten we eten en drinken te gaan kopen voor s avonds. Daar hebben we afscheid genomen van miriam, die terug naar grenoble ging. S avonds hebben we simpel maar lekker gegeten, en heel lekkere wijn gedronken.

Dinsdag zijn we niet te laat opgestaan omdat we de ‘super rando’ wilden maken. Dit was een wandeling die ons aangeraden werd door de man van de auberge. Een canadees meisje (melissa) die we de avond ervoor hadden leren kennen wilde met ons meegaan. En zo vertrokken we met veel water, baguetten, goede stapschoenen en goede moed.

Al snel bereikten we de eerste top, maar omdat we nog niet echt wilden eten zijn we nog iets verder gegaan. En…daar was het prachtig. Je had een uitgestrekt zicht over bergen, over het meer, over de stad… De ideale picknickplaats (hier kan de bastille niet aan tippen :) Omdat de zon ook hevig scheen was het erg aangenaam op die top. Omdat we sneller waren dan op het plan aangegeven zijn we nog een top verder gegaan. Daarbij moesten we op een kam lopen, wat behoorlijk beangstigend was (niets anders aan beide kanten van de weg dan afgrond). Maar wederom was het zicht prachtig.

Na ongeveer vijf uur gestapt te hebben kwamen we totaal uitgeput aan in de stad. Daar hebben we inkopen gedaan voor risotto. Na een douche is Florian dan begonnen aan wat een meesterwerkje bleek te worden. Hij kan echt enorm goed koken en na zo’n stevige wandeling smaakt dat uiteraard eens zo goed. Doodmoe, maar voldaan zijn we dan gaan slapen.

Woensdag hebben we na het ontbijt de basiliek van annecy bezocht. Een heel lelijk, modern ding, waar we niet lang gebleven zijn. Daarna hadden we alleen gepland om paaseitjes voor elkaar te verstoppen. Maar in heel annecy bleken er geen goedkope paaseieren te vinden te zijn (alleen in de plaatstelijke chocolatiers kon je er vinden, die onwaarschijnlijk duur waren). Door onze zoektocht naar paaseieren stoten we op een olijfwinkeltje. We waren alle drie gefascineerd door de ongelooflijke smaak van bepaalde olijfolies, balsamicoazijnen (één die 12 jaar had gerijpt en 70 euro kostte voor 100 ml was uitmuntend, je kon het zo drinken) zijn we een uur in dat winkeltje gebleven. De dame ervan was zo vriendelijk dat ze ons voorstelde om een bepaalde kaas en gedroogde ham te kopen en om dan terug te komen. Zo maakte ze voor ons de beste broodjes die ik hier tot nu toe gegeten heb. Ze strooide er gedroogde tomaten poeder op en een enorm goede olijfolie. Omdat we helemaal in de gourmandische sfeer waren hebben we ons dan ook een goede klasse wijn aangeschaft. Deze fijnproeverpicknick verdiende een prachtige picknickplaats, die we vonden in het parkje aan het meer.

Na deze perfecte picknick zijn we dan met onze voeten in het water gegaan. Niet bepaald aangenaam voor een lange tijd. Totaal afgekoeld hebben we ons in de strijd gesmeten voor een partijtje minigolf. Het was heel leuk omdat we alle drie aan elkaar gewaagd waren. Maar uiteindelijk heb ik nipt gewonnen. Daarna zijn we teruggekeerd naar de jeugdherberg, daar heb k geleerd een gesprek in het Duits te houden. Heel gek maar als ze onder elkaar Duits praten kan ik meestal wel begrijpen waarover ze het hebben. Maar als ik nederlands spreek verstaan zij er niets van. In de jeugdherberg hebben we gegeten, onze rugzak genomen en dan naar het station. Om 22 uur kwamen we aan in grenoble. Dan nog met de fiets en mijn zware rugzak naar mijn kot, waardoor ik rond 22.40 thuis was. Het was echt een perfect vakantietje, niet ver van ‘huis’, niet duur, maar o zo leuk en gezellig!

Donderdagochtend was het dringend nodig om al mijn rommel van de vakantie, van met de vriendinnen…op te ruimen. Daarna ben ik aan een planning voor de examens begonnen. Mijn examens vallen niet zo geweldig goed, maar daar is helaas niets aan te doen. Zo heb ik mijn eerste examen 22/4 (volgende week dus!). Ondertussen is het wel gewoon les. Mijn tweede heb ik 4 mei, gevolgd door mijn derde op 5 mei. 6 mei moet ik dan een dossier indienen en mijn laatste examen heb ik 14 mei. Tussen het plannen en studeren door, heb ik samen met miriam een verrassingsfeestje georganiseerd voor marion. Zij is ook een Duits meisje die gisteren 23 jaar werd. Ik had een zaaltje gehuurd naast mijn kot en haar met een smoes naar mijn kot gelokt. Toen vroeg ik haar of ze me even kon helpen met stoelen te halen in het gebouw naast mijn kot…en ze was er helemaal mee weg. Toen ze dan iedereen zag staan, was ze helemaal van de kaart. Echt zo geweldig om mensen zo blij te kunnen maken! Het was een geslaagde gezellige avond. Omdat we om 11 uur uit dat zaaltje moesten zijn we met z’n allen richting stad gefietst. Maar onderweg maakten florian, Chris en ik kennis met enkele fransen waardoor we derest van de groep kwijt zijn geraakt. Daarom hebben we met z’n drieen nog iets gedronken op de dijk, om dan niet te laat in mijn bed te kruipen.

vriendinnen in grenoble!!!

2009-04-17T08:36:00.000-07:00

Vandaag eens goed doorgewerkt voor school (want met de komst van mijn allerliefste vriendinnen, moet ik toch wat tijd inhalen). S avonds ben ik met Elena en Chris naar Decathlon gegaan, om voor hen een beetje een uitrusting voor ons tripje naar de provence te kopen (matjes, schoenen…). Daarna ben k met Chris naar de winkel gegaan, heerlijk groot stuk vlees gekocht om dan samen naar de bbq (de eerste van het seizoen…hopelijk niet de laatste) van Edd te gaan. Het was heel gezellig, de vertrouwde gezichten waren daar. Omdat ik niet zoveel zin had om naar ‘london pub’ te gaan, heb ik met Elena, Miriam, Vince, Chris en emma op mijn kot poker gespeeld (met de nodige wijn en chocolade!).

Na dinsdag weer zo’n flinke dag gewerkt te hebben voor de universiteit hier, ben ik naar marysia gegaan om de overheerlijke tartiflette te eten… Ook woensdag heb ik aan mijn dossier gewerkt. Deze week is echt ongezien qua schoolwerk, maar dat bevalt me wel eens mijn hoofd gebruiken. Na mijn les in de namiddag kwam Chris langs om een beetje te bekijken wat we in de vakantie zouden doen, maar toen bleek helaas dat het weer in de provence de volgende dagen absoluut niet goed is…dus onze plannen vielen een beetje in het water. We hebben nog gezocht naar een alternatief, maar de weergoden zijn ons niet gunstig gestemd. Daarna zijn we naar de winkel gegaan om eten te kopen, en terwijl we het aan het bereiden waren kwam Irina langs. Een tijdje later kwam Dominique ook toevallig hallo zeggen, en Vince sloot de rij toevallige voorbijgangers af. Zo hebben we met zijn vijven gegeten (spinazie met fishsticks, echt kampeten :) Echt zalig dat je hier onverwacht met zo’n hoop gaat eten, ik hou echt van die leuke verassingen. Aangezien iedereen die er gisteren was dol is op mijn kamer, zal dat hopelijk nog wel meer gebeuren!

Donderdagochtend ben ik voor de derde keer deze week gaan joggen. Dit keer met Dominique, en ik heb mijn grenzen redelijk verlegd (en ik begin het zowaar een beetje leuk te vinden, of toch de douche erna alleszins!). Daarna heb ik mijn kamer opgeruimd, nodige afspraken gemaakt voor de komende dagen, een picknick voorbereid…….en de vriendinnen gaan halen aan het station!! omdat ik zo veel zin had om hen te zien ben ik helemaal verkeerd naar het station gefietst. Maar ik wou absoluut niet te laat komen, waardoor ik als een gek heel grenoble doorkruist heb. Maar net toen ik het station binnenkwam zag ik de tgv aankomen. En ja…daar waren ze. De eerste seconden dat ik hen zag waren heel vreemd, maar vanaf dan leek het alsof ik nooit weggeweest was. Ik had voor hen allemaal een fiets gereserveerd, en zwaar beladen zijn we dan naar mijn kot gefietst. Omdat het prachtig weer was, zijn we meteen naar park ‘ile d’amour’ gegaan om op z’n Frans te picknicken (veel kaas, baguetten en wijn).

Daarna heb ik hen even de campus laten zien (waaronder ook de restanten van de staking, de geblokkeerde lokalen…) We hebben onze namiddag afgesloten op het terras van EVE. De tijd vloog voorbij waardoor we ons moesten haasten om naar de bowling van barbara te vertrekken. Vince en Dominique reden met ons mee. Maar helaas kende niemand van ons echt de weg. Daardoor hebben we een brug moeten ‘opklimmen’ met onze fietsen en hebben we er gigantisch lang over gedaan om er te geraken. we hebben met z’n allen 1 spelletje gespeeld (waarbij ik overduidelijk de slechtste was). Daarna nog even daar iets gedronken en dan de weg terug naar huis gezocht.

Vrijdag zijn we niet te laat opgestaan (en ik denk dat het qua slapen nog wel mee viel met zes in mijn kamer) om ten volle te kunnen profiteren van wederom een prachtige zomerdag.

Na een rijkelijk ontbijt zijn we naar de winkel gegaan om ons een rijkelijke picknick aan te schaffen. Want als er één ding is dat je moet hebben gedaan hier in grenoble, is het toch wel de bastille opwandelen om daarna te kunnen genieten van het prachtige uitzicht en de heerlijke picknick. Omdat we de stad nog even wilden bezoeken in de namiddag zijn we met de ‘boules’ naar beneden gegaan (ook een topattractie in grenoble).

daarna konden we het zoals steeds niet laten om even de winkels uit te pluizen. Omdat iedereen de hitte (en het zweet van de beklimming) van zich wilde afwassen zijn we in de late namiddag teruggekeerd naar mijn kot. daar heeft iedereen een douche genomen en zijn we vertrokken naar een heel gezellig en lekker Italiaans restaurantje. Tijdens het eten is Sarah erbij gekomen, waardoor de groep compleet was.

Tegen tien uur hadden we dan met de andere erasmussers afgesproken om iets te gaan drinken in ‘estanco’. Omdat die bar overvol was, wilden we naar een openluchtconcert gaan. Dit bleek helaas gedaan te zijn toen we eraan kwamen. Daarom zijn we vertrokken naar het feestje in MC2 (maison de la culture) van integre (helaas zonder elke en leentje, die zich niet zo goed voelden). Je moest je hiervoor inschrijven om zo op de ‘guestlist’ te staan. Maar ondanks er 500 man was ingeschreven was er niet zoveel volk. Af en toe was de dj goed, maar hier kunnen ze toch nog wat leren van de belgen en hun feestjes. Tegen vier uur zijn we naar huis vertrokken. maar omdat alex (die goed dronken was) met ons mee was, hebben we er een uur over gedaan om bij mijn kot te geraken.

Zaterdag hebben we vele cafés, bakkers, broodjeskraampjes, kledijwinkels, juwelenwinkels…bezocht. S avonds zijn we heel lekker gaan eten in een typisch Frans klein restaurantje. Daarna zijn we naar mijn kot teruggekeerd om buiten op mijn ‘terras’ het spelletje ‘question bitch’ te spelen. Heel gezellig met z’n allen.

Zondag hadden de vriendinnen een super fijne verassing…ze hadden voor mij paaseitjes verstopt!! eerst wilde ik het niet geloven omdat ik dacht dat ze dat zomaar zeiden, om me in mijn pyjama over de parking te zien lopen. Maar mijn wantrouwen was absoluut niet terecht, er waren wel degelijk eitjes. Super fijn idee! Helaas hadden we niet al te veel tijd, aangezien leen, afra, evelien, elke en natha hun trein moesten halen om 10u. dus met z’n allen naar het station, fietsen afgegeven en afscheid genomen. Het was heel raar, en voor mij moeilijker dan vertrekken uit belgie. Het was een heel bevreemdend gevoel toen Sarah en ik terug naar mijn kot fietsen. Omdat we samen in de tak staan, en nog een stukje van het kamp voor deze zomer moesten afwerken zijn we daar meteen aan begonnen (na een kleine kuis van mijn kamer die ontploft leek). In de namiddag zijn we dan nog iets gaan drinken en hebben we uiteindelijk besloten om toch nog de bastillen te ‘beklimmen’ (mijn derde keer die week :) Omdat het al laat was konden we helaas niet te lang blijven. We hadden immers met piotr, miriam, Irina (en haar twee vriendinnen) afgesproken om samen te koken. Heel lekker eigenlijk, terwijl iedereen maar wat ingedrienten had meegebracht.
BEDANKT DAT JULLIE ER WAREN!!! IK VOND HET SUPER FIJN...TOT SNEL!

21 anniversaire !

2009-04-05T11:21:00.000-07:00

Gelukkig was ik vrijdag al een heel pak beter en kon ik naar de ‘les’ van prof Dufoulon gaan. Hij heeft daarin wat meer uitleg gegeven over het examen en zijn zicht op de toekomst van de staking. Dat is volgens hem absoluut niet positief, en hij ging zelfs zo ver dat hij ons aanraadde om een Canadees of een Australisch paspoort te bemachtigen. Want hij verwacht een grote migratiestroom, ten gevolge van de klimaatveranderingen, naar onze contreien. Hierdoor is er hier overbevolking, geen werk, tekort aan voeding….(en zo gaat deze Apocalyps nog wel even door). S avonds ben ik met Irina en Elena naar een festivalletje geweest (omdat het jeugdhuis eve 5 jaar bestaat). Omdat de tweede groep ons absoluut niet aansprak zijn we terug naar mijn kot gegaan en hebben daar een poging gedaan om poker te spelen. Maar omdat niemand van ons de regels goed kent, en de instructies niet zo duidelijk waren was het een alternatieve pokerversie. Daarna zijn we teruggegaan (en hebben we emma, anni, thynke en marysia tegengekomen) en was het veel beter. Zo heb ik het eerste uur van mijn 21 jarig bestaan al dansend doorgebracht.

Zaterdagochtend heb ik gelukwensen van mama en papa via skype (hemelse uitvinding) in ontvangst kunnen nemen. Daarna heb ik met Irina inkopen gedaan voor mijn feestje van s avonds. We moesten ons erg haasten want hadden met emma afgesproken in het stad. En toen ik in mijn kot de boodschappen aan het wegzetten was, kwamen emma, Irina en anni binnen met een zakje van ‘dessange’ (dit is een gigantisch dure kapper, waar ik eens naar toe wilde gaan, maar te duur vond). En ja…er zat een bon in, en een afspraak voor half twee in de namiddag. Totaal overdonderd ben ik dan met hen naar het centrum gefietst. Daar hebben we nog vlug enkele overheerlijke koffiekoeken opgegeten in een prachtig parkje en dan was het zo ver… naar de kapper (met ondersteuning van Emma en Irina :)

Als ik er binnenkwam, kwam ik in een parelwitte rustige atmosfeer. Ik mocht plaatsnemen en een menneer vroeg me wat ik wou. En mijn antwoord was dat ik iets helemaal anders wilde. Dus hij liet het een en ander zien dat hij zag zitten met mijn haar. Een van de opties was een soort carré, maar omdat daar s’ochtends naar het schijnt wel wat werk aan was heb ik dat idee maar laten varen. En toen stelde hij iets ultrakort voor. Het feit dat hier bijna geen werk aan is was het doorslaggevende aspect om toe te stemmen. En zo werd mijn lange lange haar gewassen (met een zalige massage)

Daarna heeft die man drie kwartier non-stop aan mijn haar geknipt met een heel korte coupe als resultaat!!

Die namiddag heb ik mij dan gratis laten schminken in ‘galerie lafayette’ (eens een echte meisjesdag) en heb ik emma en Irina getrakteerd op een terrasje in de zon (het is de hele dag prachtig weer geweest). Daarna ben ik teruggekeerd naar mijn kot en was het meteen tijd om naar de ‘cave’ van residence gabriel Faure te gaan, waar ik mijn feestje deed. Dit is een zaaltje waar een sjotterkas staat, een pingpong tafel, zetels en je muziek kan spelen. Tegen 19h kwamen dan de eerste vrienden aan. Het was een heel gezellige avond met allemaal mensen die ik erg graag heb. Helaas moesten we om 11h vertrekken uit dat zaaltje (iedereen was zo lief en heeft alles mee opgeruimd, waardoor ik de volgende dag niet meer moest teruggaan). Dan zijn we met een vijftiental naar het centrum gefietst om naar estanco te gaan (een van mijn favoriete bars hier). Maar zoals wel vaker was deze helemaal volzet. Daarom zijn we afgezakt naar ‘barbarousse’, een bizar café waar ze voor ons erasmussers onbekende liedjes spelen die de rest van de bar door en door kent. Maar toch was het een prachtige afsluiter van een prachtige verjaardag.

Ik heb deze nacht vier uurtjes geslapen, hoewel ik veel langer in mijn bed lag (maar kon gewoon de slaap niet vatten). Tegen de middag ben ik met Elena (en al de overschot van de stokbroden) naar de bastille gegaan, en zijn we ze nog eens opgewandeld (met zo’n prachtig weer als vandaag is het een verplichting om naar de bastille te gaan).

Daar hebben we veel stokbrood gegeten, maar omdat we nog veel te veel over hadden hebben we het ook voor andere doeleinden gebruikt (en aangeboden aan andere mensen op de bastille). Tegen vier uur ben ik dan terug afgedaald, terwijl cam, Julia en Elena daar nog even bleven. In de namiddag en s avonds heb ik dan nog voor de universiteit gewerkt.

2009-04-05T11:19:00.000-07:00

Maandag kregen we wat meer duidelijkheid in verband met de examens hier. Ze gaan door op de geplande data, en bijgevolg kunnen we onze credits halen (als we slagen natuurlijk).

Dinsdag was het voor de verandering nog eens franse les. Deze keer was het echt super fijn, en vloog de tijd voorbij. Daarna heb ik mij naar mijn kot gehaast en heb ik daarna tortilla’s gegeten bij barbara. Daarna zijn we met z’n allen naar bukana gegaan, waar jess (een meisje uit Antwerpen) een mini-concertje gaf. Het was echt prachtig, en super gezellig. We konden helaas niet heel de tijd blijven omdat emmanuele (een italiaan) ook ging optreden in eve. Maar toen we daar aankwamen bleek er geen plek meer te zijn voor ons en mochten we niet binnen. Gelukkig heeft emmanuele een security-man kunnen overtuigen om ons naar binnen te loodsen. Ik ben niet te laat naar huis gegaan want ik had heel wat hoofdpijn…

Die hoofdpijn bleek een voorbode te zijn van het begin van griep. Maar helaas heb ik woensdag altijd les, en bijgevolg wilde ik één van de enige lessen die ik had niet missen. Maar na één uur moest ik het voor bekeken houden, het was echt onmogelijk om de les te volgen. Ik ben direct in mijn bed gekropen en heb de hele namiddag geslapen. Maar helaas was het niet beter waardoor ik ook donderdag voornamelijk in mijn bed heb doorgebracht.

lyon

2009-03-30T04:16:00.000-07:00

Samen met Jessica, Barbara, Alex, Cam, Stephanie en Inne ben ik naar Lyon geweest. We vertrokken zaterdagochtend. Helaas werd het weer slechter en slechter naarmate we lyon naderde. En inderdaad…toen we aankwamen regende het. Maar desalniettemin begonnen we te wandelen in de stad, na het toeristisch bureau te hebben bezocht. S middags hebben we traditiegetrouw baguettes gekocht en gepicknickt met kaas (en rijstpap). Onderweg kwamen we een groep muzikanten tegen die ongelooflijk goed muziek speelden, ondanks de regen maakten ze enorm veel sfeer en bleef iedereen staan.

Ondertussen heb ik schoenen van 5 euro gekocht (die wonderwel nog best niet zo slecht zitten, en me tenminste passen). Daarna zijn we nog iets gaan drinken in een ‘leffe café’, waar er een leffe ruby bestaat (wat zoeter, heel lekker). Daarna hebben we ons gehaast naar de jeugdherberg, die helemaal aan de andere kant van de stad lag, op een heuveltje. Hierdoor was het uitzicht prachtig, eindeloos ver konden we zien over lyon. S avonds zijn we dan naar een restaurant gegaan, waar ze typische zaken van lyon serveerden. Dit bleken voornamelijk ingewanden, hersenen, en andere speciale onderdelen van dieren te zijn. Daarom heb ik het toch maar op een groetensoep en quenelles gehouden. Dit laatste zijn een soort ei/pasta-worstjes in een vissaus met rijst (ik had dat al eens zelf proberen te maken met tomatensaus, maar toen smaakte het eerder naar speculaas…niet de ideale combinatie).

De service van het restaurant was allesbehalve. Zo kloeg ik voor een gerecht van jessica dat vrij aangebrand was, en het enige wat de serveester antwoordde was dat ze dan maar derest moest opeten en het verbrande laten liggen. Ze namen ook uw bord al weg, voordat je gedaan had met eten…Maar het was wel gezellig en ze serveerden de typische specialiteiten van de streek. Daarna zijn we met z’n allen naar de rivier geweest om op een bood, die aan de kade aangemeerd lag, te feesten. Vanuit de boot had je een prachtig zicht op de rivier en de verlichte stad.

Zoals in elke stad, waren er in lyon ook daklozen…waarvan deze foto een heel paradoxaal voorbeeld is (een SDF slaapt hier voor één van de duurste en chicste winkels van de stad).

Zondagochtend verschoten jessica, barbara en ik erg toen we ontdekten dat inne en Stephanie niet op onze kamer waren blijven slapen. Na een tijd gewacht te hebben en niets van hen te hebben gehoord zijn we dan met zijn drieën de oude stad gaan verkennen. Zo zijn we die zonnige zondag begonnen met de ‘beklimming’ van de heuvel waarop de prachtige basiliek staat. Buiten aan de poorten van de basiliek begon er net op dat moment een betoging van homoseksuelen tegen het standpunt van de paus in verband met condooms. Ze schreeuwden teksten als: ‘benoit, assasin’, ‘le capot, c’est la vie’, … Aan de andere kant van de straat (aan de kant van de kerk) schreeuwden aanhangers van de paus: ‘benoit, OK’, ‘touche pas à mon pape’… Omdat er ook veel jongeren onder deze groep waren, had ik enorm veel zin om hun kant van het verhaal eens te horen. Dus ben ik op iemand afgestapt en gevraagd wat hun mening is…maar aangezien de hunne absoluut niet de mijne was, ben ik beginnen discussiëren (en plotsklaps was mijn Frans heel vloeiend en snel). Op de duur stond er 5 man tegenover mij (met ook iemand van de pers erbij :). We hebben nog een tijdje gediscussieerd over de houding van de kerk tegenover onder andere aids in Afrika, homoseksuelen…

Na dit interessant en schokerend gesprek zijn we naar het Romeinse amfitheater gegaan om een beetje af te koelen van deze hetze. Het is een klein, maar mooi bewaard amfitheater.

Na daar even uitgerust te hebben zijn we naar de kathedraal van lyon gegaan, en vervolgens naar de markt. Het was een gigantische markt met veel verschillende specialiteiten van de streek, fruit, bloemen…echt iets waar ik enorm van hou.

Daar hebben we ons een typisch Frans middagmaal aangeschaft (quiche lorrain) en dit opgegeten in de zon. Daarna zijn we nog naar de stad geweest om een dessertje te eten. Vervolgens hebben we een museum bezocht waar ze het originele decor van de film parfum hadden. Enorm indrukwekkend..zeker toen ze lieten zien in een filmpje hoeveel geduld en werk er aan zo’n decor is. Het was een enorm interessant museum dat ook liet zien hoe titanic getrukeerde was, of hoe E.T nagebootst werd…

In de namiddag zijn we de anderen dan terug tegengekomen en hebben we samen nog op een boekenmarktje rondgesnuffeld, een koffiet gedronken, en macarons gegeten (heerlijke specialiteit van hier), en mc donnalds gegeten. S avonds hebben we de ziel uit ons lijf gelopen om de trein nog te halen, en … echt 2 seconden voor hij vertrok konden we erop springen.

la grêve...

2009-03-30T04:10:00.000-07:00

Omdat ik niet voldoende weerstand heb kunnen bieden aan de ‘erasmusepidemie’, zat ik vorige week zoals vele hier met een zware verkoudheid. Een goede gelegenheid om een beetje bij te slapen en te werken voor mijn taak van sociologie de l’art. Zo was ik maandag boeken gaan lenen, en zat ik buiten voor mijn deur in het zonnetje wat te lezen over de geschiedenis van graffiti, de sociologische kijk op deze kunstvorm en de subcultuur die ermee gepaard gaat. Plots kwam er een jongen voorbij die me vroeg waarom ik dat deed, en na een gesprek van een half uur (ja alles in het ‘vloeiend’ Frans) bleek dat hij vroeger dat ook had gedaan, maar teveel last had gehad met de politie, en het wereldje hem toch niet zo beviel. Hij was zo vriendelijk dat hij mij een super chic boek over graffiti heeft geleend, zo zalig dat iedereen hier zo gastvrij en hulpvaardig is.

Dinsdag ben ik voor de vierde keer van fiets gaan wisselen (de man van het bureau kent me al, hoewel het vaak een andere persoon is). Met alle materiële zaken hier heb ik niet bepaald veel geluk…maar gelukkig is dat maar alles, en kan daar elke keer wel iets op gevonden worden. S avonds ben ik traditiegetrouw naar integrebar geweest. Maar ook tradititegetrouw was die bar te klein, waardoor we met een aantal naar een bar zijn geweest, die het idee geeft dat je op vakantie bent (zand op de grond, gedempte lichten, goedkope cocktails…)

Woensdag hadden we normaal les op de campus. En de deuren waren zowaar niet meer geblokkeerd door stoelen (ook wel hier ‘printemps des chaises’ genoemd) of vuilbakken. Ik denk dat de massale aanwezigheid van de security daar voor iets tussen zat. In het gebouw dat niet super groot is, waren er 10 zware mannen, in een zwart pak met oortjes om te communiceren…, aanwezig. Vrij angstaanjagend, maar vooral bizar.

Donderdag en vrijdag heb ik heel goed voor mijn taak voor sociologie de l’art gewerkt. Het doet nog eens goed om iets functioneels met mijn hoofd te doen. Zo heb ik ook gewoon wat gelezen in mijn handboek van sociologie, eigenlijk echt zo interessant. K las toen ook op het bureau virtuel meer informatie over het examen van sociologie du changement culturel. Maar Irina en ik begrepen er niet zo heel veel van en gingen uitleg vragen aan de prof. Deze was er niet, maar een andere prof, die in hetzelfde kantoor zat, wilde ons wel helpen. Dus we legden uit dat we niet goed begrepen wat we nog extra voor het examen aan zelfstudie moesten doen. En die prof die vond het ongehoord dat onze prof ons extra werk gaf, daar in de assemblee generale was gestemd dat de studenten niet gestraft mogen worden door deze situatie. Bijgevolg begrepen we er helemaal niets meer van, aangezien de ene prof het tegenovergestelde van de andere zegt. Die prof wist ons ook nog wel te vertellen dat hij dacht dat de stakers nog niet aan het einde van hun latijn zijn, en dat zelfs sinds gisteren de ‘sorbonne’ is geblokkeerd. Deze universiteit doet normaal gezien nooit mee aan stakingen, en is een symbool voor het franse onderwijs. De prof meent dat deze situatie vergelijkbaar is aan die van mei ’68 et dat we dus historische zaken aan het meemaken zijn….wordt ongetwijfeld vervolgd.

een prachtige zomerweek

2009-03-22T08:22:00.000-07:00

Zondag had ik om iets voor 11 u met Elena afgesproken om samen naar bukana te rijden, waar we met Chris hadden afgesproken. Rond half elf komt Elena in haar pyjama zeggen dat ze toch liever in haar bed blijft liggen, enorm grappig zicht (Elena woont toch 10 minuutjes fietsen van mij :). Om 11 u ben ik dan met chris begonnen aan de ‘beklimming’ van de bastille. Er zijn verschillende wegen naar toe (waaronder de liftjes), maar wij kozen voor de zwaarste. Zo moesten we 1280 trappen doen…hieruit bleek nog maar eens dat mijn conditie ronduit slecht is. Maar eens boven hadden we een prachtig uitzicht. Daar hebben we gepicknicked, en een koffietje gedronken. Tegen 16 u zijn we dan terug naar beneden gegaan en hebben we nog iets gedronken met Julia, Elena (die ondertussen wel uit haar bed was geraakt) en Stephanie in ‘de ronde tafel’ (een heel oud mooi art-deco cafe).

Maandag hadden de studenten de stoelenopstelling nog maar eens veranderd. Dit was echter het enige dat veranderde, daar het nog steeds geen les was. Ik heb dan wat gewerkt voor school en in de namiddag mocht ik een pakje gaan halen bij de post. Omdat ik in het begin een franse bankrekening had moeten openen (om elektriciteit en chauffage te kunnen aanvragen) kreeg ik punten. En met deze punten heb ik een broodrooster, een waterkaraf (die het water zou ‘zuiveren’) en een luispreker-voor-mijn-ipod/radio gekregen. Echt super fijn, net sint niklaas. S avonds ben ik naar EVE geweest, voor een film uit de jaren 20, die begeleid werd met life muziek. Het was heel interessant om te zien hoe men gekleed was in die tijd, wat voor auto’s er reden… maar de film duurde anderhalf uur, en dat is toch wel te lang voor een stomme film.

Tot nu toe was mijn les Frans elke dinsdag doorgegaan, ondanks de staking. Maar deze keer niet. En de reden was op zijn minst bizar te noemen. Zo had de president van de universiteit beslist dat de lokalen gesloten moesten blijven, uit angst dat de studenten de stoelen gingen pikken… Dus geen les, wat wel jammer is, want ik wil mijn Frans wel verbeteren. S middags ben ik dan 1 kilometer gaan zwemmen. S avonds ben ik eerst naar Anni gegaan. Zij is een fins meisje die drie Finse vriendinnen op bezoek had en hen aan ons wilde voorstellen. Daarna zijn we met z’n allen nog naar de Irish pub gegaan omdat het St Patricks Day was. Daar heb ik een guinness van het vat gedronken, wat me wel beviel.

Net zoals de vorige dagen scheen de zon donderdag weer hevig en was de lente volledig in het land. Daarom heb ik me buiten aan mijn kot gezet met een stoel en mijn boeken. Ook nog een terrasje met alle duitsers hier kon ik niet afslaan. Daarna zijn marion en Elena nog langsgekomen met ijsjes…Dit is echt zo geweldig aan erasmus, er zijn steeds verassingen, k leer steeds mensen beter kennen. S avonds heb ik gekookt voor Stephanie en Chris (wiens arm in de plaatser ligt en bijgevolg niet meer kan koken). Daarna zijn we met z’n allen naar Miriam geweest. Zij gaf een feestje voor haar verjaardag. Heel gezellig en iets te laat omdat ik de volgende dag om 6u moest opstaan om te gaan skieen.

Vrijdag ben ik nog eens naar mijn favoriete skigebied‘les 7 laux’ geweest. S ochtends heb ik samen met emma en Irina een poging gedaan om skiles te geven aan Elena en Marion. Maar t bleek nu wel dat het echt moeilijk is om uit te leggen hoe je moet skieen. S namiddags heb ik samen met emma en Irina priveles gekregen (gratis!). Maar de skilerares had ons niveau iets te hoog ingeschat waardoor we begonnen met de steilste zwarte piste die ik ooit al in mijn leven heb gedaan (en die er op de koop toe nog vol met bulten en ijzig bij lag). Het gevolg was dat emma een spectaculaire schuif van 20 m heeft gedaan, en Irina er eentje van 40m. Ik was zo blij toen ze allebei niks bleken te hebben. Eens we beneden waren was het mijn beurt om eens te vallen…en dan nog op een rode piste. Helaas houd ik er wel iets aan over: een enorme blauwe plek op mijn dij en een heel pijnlijke duim ( denk een overblijfsel van mijn vorig ski-accident, waarbij hij in de gips moest). S avonds heb ik met Irina de tram teruggenomen. Het was een beetje sukkelen aangezien mijn fiets, 2 paar ski’s, 2 paar botten en 2 paar stokken mee moesten en mijn duim ongelooflijk veel pijn deed. Maar het is ons gelukt. Vlug daarna een douche genomen en vertrokken naar Sandra thuis, waar er een feestje was. Daarna zijn we met z’n allen naar EVE gegaan en nog tot half drie (een unicum hier in Frankrijk) gedanst op diverse soorten muziek (het waren verschillende soorten dj’s die geen commerciële muziek draaiden, maar elk iets aparts op hun eigen manier).

de onderstaande foto is de fameuze zwarte/hors piste

Zaterdagmiddag hadden we met z’n allen afgesproken om samen naar de bastille te wandelen. Het is echt super fijn om te zien dat steeds dezelfde fijne grote groep mensen er is. K denk dat we met om en bij de 20 zijn, die allemaal apart zijn, maar toch heel goed overeen komen. Iedereen had het (in Frankrijk verplichte) stokbrood mee, en een of ander groot stuk kaas en een fles wijn. We hebben er wel twee uur over gedaan om boven te geraken omdat we de weg niet echt vonden. Zo ben ik uiteindelijk over een muur moeten kruipen van 2.5 m hoog denk ik. Gelukkig waren er een aantal jongens, die mij als licht gehandicapte, konden helpen om de andere kant te bereiken. Boven hebben we met z’n allen gepicknickt in volle zon, met een prachtig uitzicht over grenoble.

Tegen drie uur werd het nog mooier toen er een ‘brass band’ begon te spelen. Het was echt een prachtige namiddag, eenvoudig, maar o zo leuk om met iedereen te praten, van het mooie weer te genieten. Voor ik het wist was het zes uur. Vlug nog wat inkopen gedaan, en daarna naar Marissa vertrokken, waar ik tartiflette heb gegeten. Dit is een heerlijk, maar heel zwaar, gerecht typisch van deze streek.**

** Omdat het zo lekker is....het recept: Boter verhitten en de ui op hoog vuur al omscheppend bakken tot het wat kleur krijgt.Spek toevoegen en meebakken tot het een mooi kleurtje heeft.De beetgare aardappels toevoegen en alles door elkaar scheppen.Creme fraiche erdoor mengen.Kruiden met peper en evt. geperste knoflook.Schep alles in een ovenschaal.De reblochon overlangs doorsnijden,zodat je twee schijven krijgt.Deze op de schotel leggen met de korst naar boven.20 min. in het midden van de oven bakken,de leeggelopen korsten verwijderen en de schotel nog zo een 10 min. terug in de oven om hem mooi te laten kleuren. Je kunt de korsten weggooien maar ze zijn eetbaar en erg lekker!

voorbije lentedagen

2009-03-14T13:51:00.000-07:00

Ik heb een minder aangename ontdekking gedaan dat mijn lek terug is! pff niet zo fijn want het riekt niet bepaald aangenaam en hierdoor zijn die beestjes weer terug. We hadden in de namiddag geen les, omdat er ‘gevaar dreigde’ in ons lokaal. Niet dat de deuren geblokeerd waren ofzo, nee het was omdat er een groepje ‘gewelddadige studenten rondloopt’ die de klas wel eens zou kunnen binnenvallen. S avonds ben ik dan naar ‘les nuits de musée’ geweest. Voor het museum was er een theatergezelschap die ‘iets’ deden, k begreep er niet zo veel van, en het was ook niet bepaald mijn ding. Daarna ben ik voor de derde keer gratis naar het museum geweest. Er was een tijdelijke tentoonstelling van ‘Richter’ (een duitse kunstenaar).

Donderdag was ik gaan kijken met Irina of we les hadden. Maar wij waren de enige twee samen met de prof. Daarom hebben we met haar wat gediscussieerd over de staking, en het systeem in belgie… eigenlijk nog wel heel interessant. S avonds ben ik dan met Irina bij barbara, alex, cam, ed en piotr gaan eten. Heel gezellig en lekker. Als verassing had piotr nog een pools dessert bij. Maar omdat we tegen het einde nog met vijf overbleven (waarvan er twee geen dessert moesten hebben), heb ik in het totaal 12 ‘pannenkoekachtige dingen’ (niet zo groot als die in België) gegeten na mijn gewone maaltijd.

Vrijdag ben ik met de auto naar ‘les 7 laux’ geweest. Echt heel aangenaam dat ik steeds met de auto van Julia mag meerijden. (alleen was het even spannend toen Julia ontdekte in het heenrijden dat het lampje van haar bezinetank brandde, maar gelukkig heeft de auto het tot boven uitgehouden).In de voormiddag hebben Stephanie en ik geskieed met cam, alex en mat. Het weer was prachtig en de zichten evenzeer. S middags hebben we heerlijk gepicknicked in de zon. En s namiddags hebben we les genomen. Deze lessen zijn gratis omdat ik lid ben van ‘ecole de glisse’. Normaal ben ik niveau D, maar omdat er een instructeur niet is komen opdagen zat ik bij groep E (het hoogste niveau). Op zich was dit niet zo slecht want hierdoor heb ik mijn grenzen wat kunnen verleggen. Zo ben ik in de ‘half-pipe’ geweest (ok sprongen kon je het niet noemen, maar toch) en vaak ‘hors piste’. De skileraar heeft me ook heel veel nuttige tips gegeven…nu heb ik heel veel zin om die te oefenen, waardoor mijn techniek hopelijk iets optimaler wordt. Tegen 19 u was ik thuis, vlug gegeten, en dan met de fiets vertrokken naar Anna. Bij haar hebben we met een hele hoop meisjes ‘in to the wild’ gezien. Een fantastische film, met een mooie boodschap en prachtige landschapsbeelden. Daarna zijn we met z’n allen nog even iets gaan drinken.

Samen met Belle (een meisje van australie, die alles weet over ons koningshuis), Chris en Elena ben ik vandaag gaan wandelen in ‘Villard de Lans’. Een mooie streek op een uurtje van grenoble. Hoewel wandelen…dat was het oorspronkelijke plan. Maar omdat het zo’n zomerweer was, zijn we net iets te lang op een terrasje blijven plakken. Hierdoor hadden we niet meer voldoende tijd om de geplande wandeling te doen. Daarom zijn we maar in het wildeweg aan een wandeling begonnen. Deze route was ook heel mooi, en de picknickplaats van s middags was ook prachtig.

In de namiddag hebben we dan nog even gewandeld, om daarna terug te keren naar het dorp om een ijsje te eten in de zon. Toen we tegen 16 u onze bus wilden terugnemen, bleek deze alleen maar om 18 u te rijden. Daar stonden we dan…liften bleek niet goed te werken, omdat alle auto’s overladen vol zaten. Daarom zijn we (noodgedwongen :) nog iets gaan drinken in ‘les goûteurs d’antan’. Dit is een prachtig theehuis met vele verschillende soorten taarten en thee uiteraard. De inrichting leek op die van een sprookjeshuis.

Bedankt voor alle lieve berichtjes, brieven...die ik krijg. Het doet heel goed te weten dat jullie me nog niet vergeten zijn, en vergeet vooral niet dat dat omgekeerd ook zo is!

voorbije week

2009-03-11T09:38:00.000-07:00

Toen ik vrijdag mijn huur ging betalen bleek er iets fout gelopen te zijn met mijn beurs (die ik van Frankrijk krijg). In plaats van Nocturnes de Faure, hadden ze Gabriel Faure gelezen. Deze leesfout kost me wel 85 euro per maand. Diegene die dit ontdekte zei dat dit echt bijna nooit gebeurd, en dat ik toch echt geen geluk heb (ik dacht toen net hetzelfde). S middags zijn we met vele gaan eten, een koffietje gedronken in eve en daarna nog wat andere administratieve zaken inorde gebracht. S avonds ben ik met marita naar myriam gefietst. Daar hebben we een ‘apéro’ gedaan en daarna ben ik nog met nadia, michela en marita (allemaal italiaanse meisjes) naar Bukana gegaan. Daar ben ik emma, jessica, alex, cam, barbara, quinten en hariette nog tegengekomen.

Zaterdag namiddag ging ik met lis en Stephanie profiteren van de prachtige lentezon in de stad op een terrasje. Maar ook op fietsgebied zit het me hier niet bepaald mee. Ik wilde vertrekken naar het stadscentrum, maar bleken mijn remmen helemaal tegen mijn band geduwd te zijn. Geen idee hoe dat kan, aangezien ik er de vorige nacht nog mee naar mijn kot was gekomen. Ik heb nog geprobeerd naar de stad te fietsen, maar dat was niet te doen. Daarom besloot ik hem ineens te laten maken. Dus ik met mijn fiets op de tram. Bleek het kantoor (dat fietsen voor studenten en toeristen verhuurd) alleen op zaterdagnamiddag gesloten te zijn (niet bepaald een dag voor een toeristisch ding om gesloten te zijn, als je het mij vraagt). Dus ik terug met mijn fiets op de tram…en plots hoor ik door de luidsprekers dat ‘diegene met de fiets moet afstappen’…ik dus. Iedereen in de overvolle tram keek me aan. Ik heb nog een aantal minuten gewacht in de hoop dat de tram dan toch door zou rijden, maar hij bleef staan. Gelukkig was de chauffeur van de volgende tram iets vriendelijker, en mocht ik wel met mijn fiets op de tram. Die avond heb ik samen met lis en Stephanie gekookt. Daarna zijn ook nog Michela, Elena, Marion en Miriam gekomen om samen ‘Bienvenue chez les Chti's’ te zien. Heel leuke film, een aanrader voor wie iets luchtigs wil zien.

Zondag was het ‘jours des femmes’. Ik had nog nooit van deze dag gehoord, maar vind het een heel goed initiatief. Zo zijn we met een aantal meisjes naar het skigebied ‘chamrousse’ gegaan en koste onze skipas uitzonderlijk 1 euro!! (de jongens daarentegen moesten 23 euro betalen :) Chamrousse is een prachtig (klein) skigebied op 45 min van grenoble. We hadden ook enorm veel geluk met het weer, waardoor de zichten prachtig waren…echt een zalige dag

Ik wilde zoals steeds maandag naar 'sociologie de l'art' gaan, maar de hele universiteit was geblokkeerd met stoelen en banken voor de deuren. Wel jammer omdat dat vak echt interessant is. Het examen ervan bestaat uit het maken van een dossier. Ik ga een grafitiartist bespreken en had de prof daar graag over gesproken. Maar was duidelijk niet voor maandag.

In de dag heb ik dan nog eens goed kunnen doorwerken aan mijn taken, naar de winkel, fiets laten maken... S avonds was het dan traditiegetrouw filmavond in EVE. Dit keer stonden er twee films op het programma: ‘Gosses de Tokio’ en 'lolita' van S. Kubrick. De japanse film dateert van 1932. Bijgevolg was het een stomme (in de zin van: geen gesproken woorden)zwart-wit film. Het beviel met niet echt, waardoor ik in slaap ben gevallen. De tweede film van Kubrick was wel veel beter. Het verhaal kwam een beetje traag op gang, maar deze kon ik toch veel meer appreciëren dan de eerste film van de avond.

Ik ga terug met mijn goed voornemen beginnen en ben bijgevolg dinsdagochtend gaan joggen. Daarna heb ik voor de verschillende taken die ik heb gewerkt. S avonds heb ik met Irina bij Emma op kot gekookt. Daarna zijn we samen naar het feest van Barbara geweest. Dit is een Australisch meisje, die op de dag van haar aankomst in Frankrijk haar enkel heeft gebroken (door voor haar kot uit te glijden). omdat haar plaaster er gisteren eindeljk af mocht, gaf ze een groot feest (elke reden is hier goed om te feesten :). Het is opvallend dat er steeds meer en meer mensen zijn met krukken, of een plaaster… duidelijk dat skiën hier erg in trek is.

brûleurs de loups

2009-03-06T07:45:00.000-08:00

Maandag zijn we met z'n allen (myriam, marion, stephanie, julia, florian, chris, alex, cam, ine, thynke, quinten, barbara en ik) naar 'jackie brown', een film van quinten tarantino, gaan kijken in EVE. Dinsdag was er om 10 u een assemblee generale, speciaal voor iedereen van sociologie. Er hing een heel grimmige sfeer. Proffen gingen met elkaar in discussie, studenten liepen weg als de prof te luid schreeuwde...De conclusie van dit alles was, dat als de regering tegen 5 maart geen gehoor geeft aan de eisen van de proffen en studenten, er een complete blokkering zal zijn van de universiteit. S avonds ben ik met Anni en Thynke naar ‘loco mosquito’ geweest. Een bekende salsabar hier in grenoble (die overvol was). Daarom ben ik na een tijdje met ‘les allemands’ iets gaan drinken in een naburig cafe.
Na me woensdag een hele dag gehaast te hebben (les, naar de winkel gaan, was doen…) fietste ik met Sandra naar Grand Place. Hier hadden we met 18 (!) afgesproken om samen naar ijshockey te gaan kijken. Omdat we ons helemaal wilden inleven in onze supportersrol hebben we de kleuren van ‘les bruleurs de loups’ op ons gezicht geverfd (de meeste jongens hadden zelfs heel hun gezicht gekleurd in rood en geel). Maar tot onze grote verbazing bleken de kleuren van grenoble helemaal niet geel en rood te zijn. Daar stonden we dan…18 ‘idioten’ gekleurd in geel en rood. Maar dat kon uiteraard de pret niet bederven. De match was heel leuk om te zien (net als in basket ook met goede muziek tussen door en cheerleaders).

Ik was voor de eerste keer met de fiets, en het was een verschrikkelijke tocht. Het regende gigantisch hard, alles was doorweekt en het was ijskoud. Daarom zijn we met z’n allen daarna nog naar mijn favoriete bar gegaan (ze heet ‘365’ en is erg mooi ingericht en er is nooit te veel volk). Ik kende de weg niet terug, maar gelukkig was er een vriendelijke jongen van canada, die ook naar de campus moest met de fiets, die me de weg wel wilde tonen. We zijn zo snel als mogelijk naar huis gereden, en dan wachtte mijn droge kleren, een hele verademing.

Frankrijk blijft me toch verbazen. Zoals ik al eerder zei was er immers een ultimatum afgekondigd dat de universiteit geblokkeerd ging zijn, indien de eisen niet werden ingewilligd. Maar wat bleek nu…ik had plots toch les (hoewel de eisen niet beantwoord waren). De prof gaf les met een zwarte rouwband rond zijn arm (en we zaten maar met vier in de aula). Het was best wel moeilijk om te volgen, het was terug wennen aan zijn lesgeefstijl enzo. S namiddags heb ik dan nog eens flink voor school gewerkt. S avonds ben ik met Harriette en Myriam in IKEA ‘köttbullar’ gegeten en daarna naar een muziek wedstrijd in EVE geweest.

reactie plaatsen?

2009-03-04T01:23:00.000-08:00

Even een technisch intermezzo: enkele vroegen zich af hoe je een reactie kunt plaatsen op mijn blog. Ik heb het niet echt zelf geprobeerd, maar ik denk dat je onderaan het tekstje (waarop je wil reageren) op '0 reacties' moet klikken. Daarna verschijnt er een kadertje om een iets te schrijven en daarna zal je dat nog moeten bevestigen veronderstel ik...kijk al uit naar jullie reacties.

voorbije dagen...

2009-03-01T10:18:00.000-08:00

Donderdag was het hier weer ‘assemblé generale’. Dit wil zeggen dat alle proffen van sociologie en de studenten samenkomen om vragen te stellen, te discussiëren… over de huidige toestand. Het resultaat van deze bijeenkomst was dat er zeker donderdag en vrijdag geen les is (hoewel het toch nog steeds van prof tot prof afhangt, waardoor k naar elke les ga kijken of het les is of niet). Daarom had ik plots vier uur vrij. Die heb ik nuttig besteed aan het schrijven van een ‘reddingsplan voor de economische crisis’ (in het Frans uiteraard). S avonds ben ik met Irina, Barbara, Emma en Anni naar 'The Curious Case of Benjamin Button'. We wilden deze film in het engels zien, met Frans ondertitels. Geen eenvoudige eis zo bleek. Er was maar één cinema die de originele versie speelde. Bizarre cinema overigens: als je binnen kwam stond je precies gewoon in de gang van een rijhuis; er was een loket dat pas een paar minuten voor het begin openging; en als we dan eindelijk een kaartje mochten kopen moesten we nog door een doolhof van gangen (duurde wel 10 minuten)…maar al die moeite was het meer dan waard. De film is een sterk verhaal dat ons allemaal heeft ontroerd. Het was meeslepend, prachtig in scene gezet, knap geacteerd… Na de film moesten we dan ook allemaal even bekomen, en begonnen we als het ware spontaan te filosoferen :) Omdat niemand echt zin had om met zo’n gemoed te gaan slapen zijn we nog iets gaan drinken in ‘bukana’. Daar was toevallig ook een salsales bezig. Maar dit was de eerste keer in mijn leven dat ik geen zin had om te dansen…een film kan nogal wat met een mens doen.

Vrijdag was het weer prachtig. Het was/is hier net lente: vogels fluiten, zon schijnt, kan in een truitje buiten lopen… echt zalig. En het feit dat het in de bergen nog wel koud genoeg is om te skieen maakt het nog eens zo goed...Hoewel: zaterdag was het ook prachtig weer (geen wolkje aan de hemel, stralende zon, warm..). Maar ook in het skigebied was het 'heel warm', waardoor de sneeuw aan het smelten was. Toch wilde ik van deze prachtige dag profiteren. Dus ben ik met Lis (meisje uit Luxemburg), Alex en Cam (twee jongens uit australie die dol zijn op belgisch bier en speculaas) naar het skigebied St Pierre Chartreuse geweest. Dit is een kleiner skigebied (wel veel duurder als les deux alpes) met een heel gezellig dorpje. Omdat de kwaliteit van de sneeuw niet ideaal was hebben we een lange middagpauze genomen.

Daarna zijn we weer vertrokken en plots was het vijf uur. Hoog tijd om onze bus halen. Alles ging vlot (zelfs niet misselijk geworden na het eten van iets te veel speculaas in de bus) totdat de buschauffeur zei dat we allemaal moesten uitstappen omdat de stang van zijn ambriage doorgebroken was (of iets in die aard). Vrij problematisch aangezien er niet bepaald veel bussen voorbij kwamen en wandelen met al ons materiaal behoorlijk ver bleek te zijn. Maar we hadden geluk en 10 minuten later zijn we op de eerste de beste bus gestapt die ons afzette recht aan de tramhalte. Vlug gedoucht en gegeten en dan meteen naar Barbara (meisje van australie) haar kot. Daar heb ik met Anni, Alex, jess, Sandra, Cam en Irina iets gedronken en daarna zijn we naar de stad getrokken. Ik ben met Sandra meegereden met de fiets om de weg te weten voor de volgende dag. Prachtige fietstocht om grenoble by night te leren kennen. We zijn naar bukana geweest, leuke bar aan de rivier met zicht op de bastille.

Zondag heb ik m’n huishoudelijke taken vervuld in de voormiddag. In de namiddag ben ik dan een fiets gaan huren (kost slecht 35 euro voor drie maanden). Daarna ben ik met ine, jessica, alex en sandra naar het museum geweest. Maar omdat er een misverstand was, was ik er blijkbaar al geweest en ben ik iets gaan drinken met marion, Julia en Stephanie. Daarna ben k naar huis gereden (en zowaar van de eerste keer de correcte weg).

Grenoble: n°1 des villes où il fait bon étudier

2009-02-26T06:21:00.000-08:00

Woensdag had ik eindelijk mijn presentatie over ‘les associations de solidarité sociale’ (echt een tongtwister, en ik moest dat behoorlijk veel zeggen wegens gebrek aan synoniemen). Het ging best wel goed, en de prof was heel positief achteraf. Omdat te vieren ben ik er dan ook iets op gaan drinken (eigenlijk doen we dat elke woensdag na de les ‘societe francaise contemporain’). Het was weer een heel gezellig cafeetje (‘pain et cie’) met allerlei ambachtelijke producten. Verbazend hoeveel leuke drank- en eetgelegenheden hier in grenoble zijn (hoewel...misschien toch niet zo verbazend aangezien er per 100 000 inwoners 144 cafés en bars zijn). S avonds zijn we in EVE (de enige bar die s avonds op de campus open is) iets gaan drinken.

Ik heb diezelfde dag L’express gekocht (gelijkaardig aan Knack). Op de voorpagina stond immers het volgende: Grenoble: n°1 des villes où il fait bon étudier. Het artikel beschrijft alle positieve punten van Grenoble: veel sportmogelijkheden, een bruisend nachtleven, een enorm rijke internationale omgeving (in 2007 waren er 7000 buitenlandse studenten van 150 verschillende landen), bijzonder goede laboratoria… Ook de negatieve punten van deze studentenstad worden aangehaald. Onder dit laatste valt voornamelijk het ‘logement’ (dat ver beneden alle peil scoort en waar ik de perfecte getuige van ben) (http://www.lexpress.fr/palmares/villes_etudiantes/resultats.asp). Dit artikel is een heel goede samenvatting van wat grenoble te bieden (en niet te bieden) heeft.

(gastronomisch) weekend in geneve

2009-02-22T13:12:00.001-08:00

Vrijdag ben ik rond 11 u vertrokken naar Sarah. Twee uur later kwam ik aan in Geneve. Ben meteen met Sarah naar haar kot gegaan, m'n rugzak daar afgezet en vertrokken naar de stad. We zijn naar het meer van Geneve geweest (correcter: ‘lac leman’, Dee ik heb goed opgelet hoor :) Er stond een heel koude wind, waardoor we ons zijn gaan verwarmen met koffie en koekjes in ‘starbucks’. Daarna hebben we de stad nog even verder verkend en zijn we kaasfondue gaan eten. Enorm lekker, maar o zo zwaar. S avonds zijn we dan met de vrienden van sarah naar een jaren-90-feestje geweest. Die eerste dag viel het grote verschil tussen Zwitserland en Frankrijk me op (alleen al de toiletten zijn een hemelsbreed verschil).

De volgende dag zijn we begonnen met een heerlijk ontbijt (oa warme croissants en koffie). Daarna zijn we naar de kathedraal van Geneve gegaan. Van op de top van deze kathedraal heb je een prachtig zicht over de hele stad.

S middags zijn we heerlijke pompoensoep met truffelolie gaan eten, delicieux. Daarna even Sarah haar universiteit en de rommelmarkt bezocht. In de namiddag hebben we dan verscheidene winkels gedaan, en nogmaals Starbucks (ik heb mijn favoriet gevonden: frappuchino java chip). Vlug inkopen gedaan om ons gastronomisch weekend in schoonheid te kunnen afronden. Zo hebben we s avonds ‘rosti’ gemaakt. Direct daarna zijn we naar ‘Cern’ vertrokken. Dit is het ‘internationaal domein’ waar zich de deeltjesversneller bevind. Hier was een feestje georganiseerd door de fysici die er werken. Je kon er alleen maar binnen als je iemand kende die er werkt (want je hebt een pas nodig om op het uitermate beveiligde domein te geraken). Het feestje stelde op zich niet echt veel voor, maar het was wel enorm interessant om met de mensen die er werken te praten. Zo kwam ik te weten dat er 10000 mensen werken. Al deze mensen werken voor dat ene doel, voor dat ene experiment. Zondagochtend hebben we ons prachtig weekend in stijl afgesloten…we hebben raclette gegeten. Een beetje zwaar op de nuchtere maag, maar o zo lekker en de ideale afsluiter voor mijn culinaire trip. In de namiddag zijn we dan nog even lang het gebouw van de Verenigde naties gegaan, en hebben we onze laatste koffie (met gebakje) gedronken.

Tegen vijf uur ben ik dan terug vertrokken naar Grenoble. De treinrit had eerder iets weg van een rit in India (waar iedereen op de trein zit, aan de trein hangt..) Er was veel te weinig plaats waardoor ik voor meer dan een uur heb rechtgestaan op enkele vierkante centimeters. Daarna moest ik nog een uur wachten in een ijskoud station (zonder cafe), om dan op een trein te stappen waar het licht voortdurend aan en uit sprong. Maar het was het meer dan waard..een mooi weekend, en heel leuk om Sarah nog eens terug te zien.

Chartreuse

2009-02-19T12:23:00.000-08:00

Vandaag zijn we één van delicatessen van de streek gaan proeven. We zijn immers met z’n veertienen (7 verschillende nationaliteiten) naar de abdij van Chartreuse geweest. Echt gezellig, leerrijk en vooral enorm lekker. Het was een (gratis) rondleiding van meer dan drie kwartier over de evolutie en geheimen van de likeur Chartreuse. Zo zijn er slechts twee monniken die het recept van deze likeur kennen (die bestaat uit 130 verschillende soorten kruiden). We kregen ook een rondleiding in de kelder waar de chartreuse 5 à 10 jaar rijpt. Dit is, met 2 miljoen liter, de grootste likeurkelder ter wereld.

Na de rondleiding mochten we dan allemaal één van de mogelijke varianten chartreuse proeven. Ik heb een speciale verjaardagsversie geproefd (liqueur du 9 ième centenaire). Een smaak die ik nog nooit had geproefd, maar verassend en heel lekker. Niet te zoet, 47% alcohol (maar zelfs s’ochtends was dat goed te verteren).

2009-02-18T11:49:00.001-08:00

Gisteren was het zoals elke week: een bar in grenoble die overspoeld wordt door erasmussers. Ze boden daar een drankje aan dat de moeite zou zijn. En omdat ik hier ben voor alle delicatessen en typische zaken van Frankrijk te ontdekken wilde ik dit zeker niet afslaan. K had het op voorhand moeten weten, maar ‘the killer’ (zo heet het drankje) was echt dodelijk. Er zat gigantisch veel tabasco ed in, waardoor we allemaal het gevoel hadden vuur te kunnen spuwen.

voor:

na:

Net voor we naar die bar gingen zijn we ook het plaatselijke shoppingcenter gaan verkennen. Omdat Irina, Emma en ik eigenlijk niet echt iets nodig hadden is het eerder uitgedraaid op een verkleedpartij (k mis het verkleden wel, nu ik even niet meer gidsenleidster ben, vandaar..). Hieronder slechts twee resultaten:

Vandaag ben ik voor de tweede keer naar ‘les deux alpes’ geweest. Het weer was prachtig, deze korte video zegt voldoende...

2009-02-15T08:13:00.000-08:00

Dinsdag zijn we zoals steeds naar de erasmusbar in het centrum van Grenoble gegaan. En zoals steeds is die bar veel te klein, maar is het er wel heel gezellig.

Woensdagavond ben ik naar een avond van de universiteit Stendhal geweest, waarbij iedereen het typische gerecht van zijn land moest meebrengen. Echt enorm gezellig, lekker, leerrijk en leuk. Daarna zijn we met een paar nog een keer naar de bar van de avond ervoor geweest. Die bar bleek plots een homobar te zijn. Viel eens zo hard op toen de jongens in het gezelschap een drankje kregen aangeboden. Ook donderdag zijn we gaan ‘uit eten’. Er werd immers een avond georganiseerd met ‘crepes et cidre’. Dit is een traditie hier in Frankrijk, die me best wel bevalt. Vrijdag ben ik dan voor de eerste keer de bastille op gewandeld. Het weer was net zoals het uitzicht prachtig. Echt de moeite waard, het uitzicht reikt enorm ver (bij helder weer kan je zelfs de Mont Blanc zien). Bij onze terugkeer zijn we met de ‘boules’ naar beneden gegaan, zoals de echte toeristen.

Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. K kon voor de eerste keer mijn ski’s testen (en ze zijn absoluut goedgekeurd). Julia reed met de auto naar les Deux Alpes. We zaten er met zijn vijven in (Julia, Chris, Florian, Stefanie en ik), samen met twee snowboards, drie paar ski’s, stokken, botten, rugzakken.. Maar de rit was best wel gezellig. Onderweg ons Frans en Duits wat verbeterd. Het weer was erg mooi, soms kwamen er wolken opzetten, maar dat bederfde de pret niet. Ik was best ook wel tevreden over mijn skicapaciteiten (ik heb de hele dag met Julia, Florian en Chris geskied, die veel ervarener zijn als ik, en kon steeds volgen. Ok mijn stijl valt absoluut niet te vergelijken, maar ik geraakte toch overal af). We waren tegen acht uur terug thuis. Vlug gedoucht, gegeten (dank u Irina), en dan de tram genomen naar het kot van Florian, waar we nog iets hebben gedronken.

Championnats du monde de ski alpin 2009

2009-02-13T12:56:00.000-08:00

Zondag bleef Stefanie slapen. We hadden drie wekkers gezet, om zeker te zijn dat we wakker waren om half vier. Opstaan ging redelijk vlot, waardoor we rond 4.20 u konden vertrekken met de fiets naar het station. Daar hadden we een trein om iets na 5.00u (een trein die voor dit evenement 1 euro kost, ongezien in Frankrijk).

We zaten bij Julia en Chris, twee vrienden van stefanie, in eerste klasse. Na drie uur luxueus gereisd te hebben kwamen we dan aan in ‘Bourg St Maurice’, waar we Sandra, Lis en Anne tegenkwamen. Hier werden we hartelijk verwelkomd met allerlei informatie, een officiële uitnodiging voor het WK, de krant…Daarna was het nog een half uurtje in de bus tot ‘Val d’Isere’. We kwamen net op tijd aan voor het startsein van de afdaling van de mannen. Enorm indrukwekkend, zeker wanneer er een franse atleet aan de beurt was (heel de massa ontplofte dan van enthousiasme). Ik was voor één dag Oostenrijkse, en supporterde voor mijn favoriet Benjamin Raich. Helaas bracht hij er niet veel van terecht…

S middags zijn we dan iets gaan eten op een terras in de zon, met een adembenemend zicht op de bergtoppen. Echt ongeloofelijk mooi. Om 13.00u begon dan de slalom bij de vrouwen, met zowaar een Belgische aan de start. Helaas bracht zij er eveneens niet veel van terecht. Na de slalom zijn we dan als echt freaks aan het liftje gaan staan waar alle skiërs zich voorbereiden voor de slalom.

Tegen vijf uur moesten we terug de bus nemen. Na een leuke terugrit met de trein (weer in eerste klas) kwam ik tegen 11.30u aan op mijn kot. Ik was echt doodop, maar het was echt de moeite waard. Het was echt een prachtig mooie dag, heb weer heel fijne nieuwe mensen leren kennen, kunnen genieten van de mooie natuur en de adembenemende prestaties van de atleten…echt een dag om nooit te vergeten.

2009-02-08T07:43:00.000-08:00

Vrijdagavond zijn we bij Anne-Maria thais gaan eten. Heel gezellig en enorm lekker. Toch moet ik nog wennen aan het uur waarop men hier eet. Zo is om tien uur avond eten hier normaal. Hieronder is een foto van Anne-Maria, Candela, Irina en mij. Dit zijn de Colombiaanse meisjes waar we vaak iets mee doen.

Zaterdag regende het enorm hard in grenoble toen we naar het station gingen. Hier namen we samen met de hele groep de bus naar vercors (een natuurpark in de bergen). Als het regent in het dal, dan sneeuwt het logischer wijs in de bergen. En inderdaad…een hele dag hebben we gewandeld, terwijl het licht sneeuwde. De nacht ervoor was er ongeveer 30 cm bijgevallen, waardoor heel het landschap prachtig wit kleurde. Dit maakte ook dat we vaak in diepsneeuw stapten, wat best wel vermoeiend was. Gelukkig hadden we sneeuwraketten, die het iets gemakkelijker maakten om te wandelen. S middags hebben we gegeten in een authentiek hutje, dat voor iedereen vrij toegankelijk is (zowel in winter, als zomer). Moet fantastisch zijn om er in de zomer te overnachten. Op de terugweg legde de gids ons allerlei zaken uit, waaronder ‘arva’: dit is een systeem om mensen, die bedolven zijn door een lawine, terug te vinden.

de sneeuw raketten

twee fijne belgische meisjes, die ik op de wandeling heb leren kennen

dit is het huisje waar we s middags hebben gegeten (ik krijg de foto niet gedraaid, maar het geeft toch een idee)

2009-02-06T09:38:00.000-08:00

Vandaag hebben we iets meer duidelijkheid gekregen omtrent de staking. De proffen gaan steeds aanwezig zijn tijdens hun les om te debatteren over de huidige situatie van de Franse universiteiten. Dit wil bijgevolg zeggen dat er geen les zal zijn totdat de problemen zijn opgelost. En inderdaad er zijn hier wel problemen, zo worden de doctoraatsthesissen beoordeeld door mensen uit het bedrijfsleven. Dit zorgt voor hallucinante situaties als: een doctoraatsstudent die zijn doctoraat over de telecomsector moest verdedigen tegenover een jury die bestond uit mensen van ‘France telecom’. Op die manier worden er blijkbaar doctoraten als ongekwalificeerd geacht omdat ze niet overeenstemmen met wat men het bedrijfsleven wil horen.

Vandaag kreeg ik een postpakket met mijn modem (zie foto). En ja…ik ben erin geslaagd om op mijn eentje al die onderdelen tot een logisch geheel te brengen en internet dus te instaleren (en dat zelfs in het Frans). Nu is het alleen nog wachten totdat mijn adsllijn operationeel is. Vanaf dan kan ik ook onbeperkt bellen naar België. Dus iedereen die eens een babbeltje wil doen, moet maar iets laten weten, en dan bel ik jullie wel op!

Daarnet is mijn fles parfum gevallen. Daarmee is niet alleen 70 euro weggevloeid op de grond. Nu riekt mijn kot, ik en al mijn schoenen ook gigantisch naar de parfum. ik heb een half uur alles open gezet, maar dat mocht helaas niet baten...

2009-02-05T12:13:00.000-08:00

Nu de administratieve zaken in verband met mijn kot ongeveer in orde zijn (ik moet nog wel over een week of twee internet zelf instaleren (ik wordt hier nog een geweldig doe-het-zelver :), heb ik wat meer tijd om me eens bezig te houden met mijn leerprogramma. Dit wordt niet echt eenvoudig aangezien drie van de lessen die ik oorspronkelijk wilde volgen, gewoon niet meer worden gegeven. De manier van lesgeven is hier totaal verschillend van die van België. Zo zien we hier bijvoorbeeld bij sociologie du travail ‘de arbeidsgeest van een marinier’. Het valt me op dat ze hun lessen opbouwen rond een heel specifiek thema. Dit is niet altijd even interessant, maar één van de vakken waar ik wel dol op ben is ‘sociologie de l’art’. Hier bespreken we kunstenaars en kunstwerken onder andere aan de hand van hun handtekening. Ook weer heel nauw, maar de prof kan het erg goed uitleggen en zo leer ik enorm veel bij over kunst. Ook sociologie du corps is echt wel boeiend. Hier kijkt men op een heel andere manier naar het lichaam.
Ook heb ik vanaf nu wat meer tijd voor gewone leuke dingen, als s avonds iets gaan drinken (elke dinsdagavond is er in telkens een andere bar in Grenoble een ‘feestje’ voor erasmussers, echt fijn); de stad bezoeken; de bergen in trekken. Hopelijk wordt het weer hier ook wat beter zodat ik mijn ski’s eens kan testen (ik heb hier ski’s gekocht: ‘Rossignol: Power’, tweede hands dat wel, maar perfect voor wat ik hier nodig heb). En ik heb hier zelfs skistokken gekregen van Pierre…dus nu is al mijn materiaal in orde (nu alleen nog de sneeuw en het weer).

Ik vind het echt verbazend dat de franse mentaliteit enorm veel verschilt van de Belgische, hoewel we buurlanden zijn. Hierover had ik laatst een lange discussie (zowaar in het Frans) met diegene die heel mijn kot bijna gemaakt heeft. Echt wel schokerend hoe bekrompen men hier soms wel niet denkt…Een ander schokerend feit is dat vandaag duidelijk werd hoe ernstig men de staking hier meent. Zo was er vandaag weer geen les. Maar er was wel één prof die twee uur lang in plaats van les te geven de problematiek van de franse universiteiten heeft uitgelegd. Ze zei er ook bij dat ze niet wist hoe het verder ging lopen, maar dat het eventueel zelfs zou kunnen dat er het HELE semester geen lessen zijn (lijkt me nu toch wel heel sterk, maar Frankrijk blijft me verbazen dus waarom ook niet…)!!

Ondanks al de pech die ik hier al heb gehad met mijn kot, en de tijd dat het me gekost heeft om dat in orde te brengen heb ik nog geen moment spijt gehad van mijn beslissing om naar hier te komen. De nieuwe mensen die ik hier heb leren kennen zijn echt geweldig. Ik vind het ook enorm interessant om te leren hoe het dagelijks leven, eetgewoonten,.. in bijvoorbeeld Canada, Colombia, Mexico, Zwitserland, Lapland, Schotland, Australië…zijn (zo moeten de meeste studenten in Colombia een lening afsluiten om te kunnen studeren en per maand een enorm dure ziekteverzekering betalen, ondanks het feit dat ze ook hoge belastingen betalen).

Ik kijk enorm uit naar maandag, naar het wk skiën (alles is inorde: tickets voor trein en tickets voor toegang). Omdat ik er zo enthousiast over ben, vertelde ik aan iedereen hoe geweldig dat wel niet is dat ik er naar kan gaan kijken. Op die manier zijn er ondertussen heel veel mensen ook geïnteresseerd om mee te gaan en als ze nog een plaatsje vinden gaan we echt met een heel grote hoop zijn.

K doe mijn best om er volgende keer foto's op te krijgen
x caro

2009-02-01T10:37:00.001-08:00

Maandag kreeg ik te horen dat ik pas een nieuwe afspraak voor de elektriciteit kon krijgen ten vroegste 4 februari. Maar ondertussen heb ik hier al geleerd dat aandringen wel kan helpen, en inderdaad na een hele tijd aangedrongen te hebben konden ze plots dinsdag komen. Diezelfde dag ben ik ook naar de stad hier geweest om nog de laatste solden mee te pikken, en om eens te kijken of internet hier mogelijk is. Ik heb dan maar ineens een telefoonlijn ‘laten leggen’, waardoor ik nu zelfs een vast Frans telefoonnummer heb (en als ik hier misschien een telefoon kan regelen, kan ik normaal gezien onbeperkt bellen naar heel Europa). Maar meteen internet was niet mogelijk. Al die zaken regelen in het Frans begint al beter te lukken, maar toch heb ik soms het gevoel dat ze mij in het zak willen zetten (dus vraag ik soms wel drie keer om het uit te leggen tot ik het helemaal door heb :) En jawel sinds dinsdag heb ik elektriciteit. Gek genoeg moet ik er eigenlijk aan wennen om niet alles in het donker te moeten doen. Maar toch is het een verademing. Helaas was dit niet het einde van de problemen en begint het meer en meer op een tragedie te lijken. Mijn verwarming bleek immers ook stuk te zijn, net als mijn rolluik. Het voordeel is wel dat ik nu weet hoe je een elektrische rolluik moet installeren, de verwarming in orde moet krijgen en zelfs hoe ik de elektriciteit in gang moet zetten. Toch was het even te veel van het goede toen ik ontdekte dat mijn badkamer half ondergelopen was (en bijgevolg al mijn zaken die tegen de grond stonden nat waren). Daarom ben k woensdag naar de acceuil geweest om mijn idee te zeggen en even uit te leggen dat ik niet echt gelukkig ben met een kamer die neigt naar huisjesmelkerij. Gelukkig zijn er hier ook leukere dingen dan het bovenstaande. Zo ben ik dinsdagavond naar ‘soirée intègre’ geweest. Dat was een feestje in een bar in grenoble waar alle erasmussers naar toe komen. Daar heb ik twee heel leuke Colombiaanse meisjes leren kennen, en ze hebben me uitgenodigd zondagochtend te komen ontbijten (met croissants etc…en natuurlijk de Colombiaanse koffie). Donderdag was het hier staking. Heel veel hebben we er niet van gemerkt, behalve dat de lessen niet doorgingen (en dat er niemand me kon helpen met die lek, die erger en erger werd). Hopelijk komt er een einde aan al het gedoe met mijn kot, soms begint dat toch een beetje te wegen. Het feit dat ik nu alle mogelijke lessen volg (omdat ik mijn studieprogramma nog moet laten goedkeuren door Antwerpen) maakt het ook iets drukker. Maar gelukkig is de klusjesman zo begaan met mij dat hij mij meestal meteen helpt. En ik ging ervan uit dat het vanaf dan alleen maar beter kon gaan…en inderdaad: vrijdag was de verwarming gemaakt en de lek ook. S avonds zijn we met Anne-Maria en Candela naar een zalige bar geweest in het centrum van Grenoble. Waar de cocktails echt super goedkoop waren en ik me even in een exotisch oord waande (de grond was helemaal bedekt met zand, en de lichten creëerden een zalige sfeer). Zaterdagavond hebben we eindelijk gepokerd, na een heerlijk diner. Deze ochtend ben ik gaan ontbijten op het appartement van Anne-Maria (appartement lijkt een beetje op dat van l’auberge espagnole). In de namiddag zijn we dan met z’n allen naar het ‘musée de Grenoble’ geweest. Een gigantisch groot museum, met werken van onder andere Monet, Matisse, Picasso, Andy Warhol, Gauguin…Echt prachtig museum dat bovendien gratis is de eerste zondag van de maand. Mijn leven begint hier wat normale proporties aan te nemen en de vooruitzichten zijn ook heel leuk. Zo ga ik normaal gezien volgende week maandag naar het wereldkampioenschap skiën. Ik heb ‘mezelf uitgenodigd’ en als er nog plaats is op de trein kan ik 9 februari de beste skiërs van de wereld aan het werk zien. Ook ga ik over ongeveer twee weken Sarah bezoeken in Geneve…Wat de nabije toekomst brengt weet je nooit hier in Frankrijk. Zo doet er een gerucht de ronde dat er vanaf morgen (weer) eens staking gaat zijn. En deze keer zou ze duren totdat Sarkozy zijn hervormingsplannen voor het onderwijs opbergt. De prof sprak erover dat dat dus weken kon duren. Dat zou niet slecht zijn want ik heb hier helaas nog niet de tijd gehad om te gaan skiën, waardoor enkele dagen extra vakantie meer dan welkom zijn.

prachtig zicht vanuit mijn kot

2009-01-25T10:04:00.000-08:00

keukentje van m'n kot

2009-01-25T10:02:00.000-08:00

badkamer van m'n kot

2009-01-25T10:01:00.000-08:00

mijn kot

2009-01-25T09:59:00.000-08:00

2009-01-25T09:49:00.000-08:00

Eindelijk heb ik nog eens internet (via een louche turk geregeld, maar het werkt wel :).
Donderdagavond ben ik met Eva naar het afscheidsfeestje van Kenny en Carlo geweest. Het was best gezellig en Eva liet me kennis maken met de mensen die hier nog een semester blijven. Er waren twee grappige Engelsen, die net als iedereen heel vriendelijk waren, en weer nieuwe Belgen leren kennen :)
Vrijdag was ongelooflijk hectisch. Ik heb het gevoel dat de tijd hier echt voorbij sluipt zonder dat ik het door heb (helaas op deze moment voornamelijk aan het regelen van elektriciteit, verwarming, een studentenkaart, een bankkaart…). Ik had normaal zes uur les zonder enige pauze (maar door de elektriciteitsperikelen ben ik maar vier uur gegaan). Een van de proffen die ik toen had, had enorm veel piercings in haar gezicht en enorm lange dreadlocks. Hier zijn de proffen iets aparter dan in Antwerpen. Ook de prof van sociologie du travail en antrophologie des réligions is op zijn minst apart te noemen. Hij is behoorlijk akelig (een lange lerenjas, een zware hangende moustache en vettige opmerkingen over vrouwen). Na vier uur les van die dutroux-look-a-like begon het. Mijn gsm viel uit (en het geld was op) tijdens het bellen met de elektriciteitsmaatschappij van Frankrijk (bellen naar zo’n centrale duurt eeuwen, kost gigantisch veel en is vrij moeilijk). Daarom ben ik als het ware gaan ‘bedelen’ op de unif om mij te helpen. Die vrouw had blijkbaar wel medelijden met mij (ik was de eerste student die ze kende die de elektriciteit ed zelf moest regelen) en hielp me. Nadat die dame dan zelf enorm lang aan de telefoon had gehangen met de elektriciteitsmaatschappij, was de conclusie dat ze vrijdag geen afspraak kon maken voor de volgende week (geen idee met wat voor agenda’s ze hier werken, maar blijkbaar reikt hun toekomstperspectief niet verder dan de dag zelf). Bijgevolg moet ik maandagochtend zo vroeg mogelijk bellen voor een afspraak. Hopelijk kan het zo snel mogelijk, dat ik niet nog een week zonder elektriciteit zit. Op zich is het niet enorm erg, maar het zou het allemaal wel een beetje makkelijker maken.
Zaterdag zijn we dan met onze trekrugzak naar de ikea gegaan. Vrij vreemd zicht, maar er was niet echt een andere manier om alles te vervoeren. Heel fijn dat de ikea zo dicht is. Ik ben echt dol op hun eten, en gewoon erin rondlopen vind k zo zalig. Daarna alles wat ik gekocht had geïnstalleerd (en ben ik begonnen aan het maken van mijn gordijntjes). Mijn kot is nu echt heel gezellig, ik ben er echt enorm blij mee (op het detail van elektriciteit en verwarming na natuurlijk :). Echt ideaal om logees vanuit belgie te ontvangen :) Ook het zicht vanuit mijn kot is prachtig. Ik zie uit op de besneeuwde bergtoppen, ongelooflijk mooi. Het doet me echt zin krijgen om te gaan skiën, wandelen of gewoon te gaan genieten van het prachtige uitzicht. S avonds ben ik dan in mijn tweede kamer (een kamer die ik gekregen heb in afwachting van elektriciteit) internet gaan uitproberen. Maar pc’s zijn nog steeds een raadsel voor mij, waardoor dat niet is gelukt. Daarna gegeten met Eva, Sofie, Ignace en een italiaanse waal (dessert was Kladdes-kaka: zweedse taart). Zondag heb ik mijn goed voornemen om sportiever te zijn volbracht. Irina en ik zijn hier in de streek gaan joggen. Echt prachtige wegen langs de Isère. Zo hebben we ook een heel mooi park ontdekt waar bbq’s staan om in de zomer te bbqen. Vanavond ga ik naar het ‘uno-toernooi’ bij eva op kot.
Ik verschiet ervan hoe vermoeiend die eerste dagen zijn. Er zijn zoveel nieuwe dingen, zoveel nieuwe mensen, zoveel nieuwe indrukken….

gros bisous

eerste dagen...

2009-01-22T06:21:00.000-08:00

Ik zit hier op café omdat ik nergens anders wifi vind (en omdat mijn kot nog steeds geen elektriciteit of verwarming heeft :) Ik dacht dat een blog is misschien wel een fijne manier is om de geïnteresseerden onder jullie een beetje op de hoogte te houden van mijn erasmuservaring. K doe mijn best om er geregeld iets op te schrijven, maar net zo min als ik weet wat me hier nog allemaal gaat overkomen, weet ik ook niet echt hoe het bloggen zal lopen. K vertel even hoe mijn eerste dagen hier gelopen zijn.

Na ongeveer 10 uur te hebben gereden (waarvan ik ongeveer vier uur en half) kwamen we aan in ‘le chateau de la commanderie’. Mooi hotel, en een redelijk groot contrast met mijn kot :). Pas maandagochtend kon ik de sleutel gaan halen, waardoor ik nog een nacht van het luxeleven kon genieten. Daardoor leek het nu ook meer vakantie en drong het nog steeds niet echt tot me door dat ik hier net iets langer ga blijven. Maandag tartte eigenlijk alle verbeelding. Na heel veel papieren te hebben ingevuld (de bureaucratie leeft hier) kreeg ik te horen dat er geen water, elektriciteit of iets anders van de basisvoorzieningen was. En de vrouw van het aanmelden vond dat we dat zelf maar moesten regelen. Gelukkig was er een echt ongelooflijk lieve man, Pierre, die ons daarbij hielp. Maar conclusie van een lange telefoon (nadat we dan eerst snel speciaal daarvoor een franse bankrekening moesten openen) was dat het toch wel “al” tegen vrijdag in orde zou zijn. Aangezien ik er vanaf maandag wou blijven slapen viel dat wel tegen. Maar het kot is op zichzelf wel heel leuk. Het is 22m² met een bad, wc en kookvuurtjes (ik heb zelfs een persoonlijke brievenbus en een terassje). Helaas zagen we er dan nog wel een lek en een aantal andere mankementen. Maar na veel gekuis (vnl van mijn ouders, want mij leek dat allemaal niet zo nodig, totdat ik zag dat het eigenlijk gewoon letterlijk zwart zag van het vuil) zag het er al wel best ok uit. Daarna hebben we ook een poging gedaan om ons te gaan inschrijven op de universiteit (zie eerst het volgende fragment uit l’auberge espagnole: http://www.youtube.com/watch?v=9ZA8sVgXJuw&feature=PlayList&p=B00563E4252B703F&playnext=1&index=56, dan moet je het volgende eigenlijk niet meer lezen). Maar bleek die dame in een gebouw aan de andere kant van de campus te zijn. Eens dat we daar aangekomen waren, bleek de vrouw niet meer op het bureau te zitten dat vermeld stond op ons papier. En toen we dan naar haar huidige plaats wilden gaan, bleek ze niet op maandag te werken. Dus konden we de volgende dag terug. Ondertussen ben ik zowel Eva als Kenny toevallig tegengekomen. Dinsdag hebben we ons dan eindelijk kunnen inschrijven, maar dit liep (zoals te verwachten) ook niet super vlot. Er bleken ook een aantal lessen niet op de lessenrooster te staan. Toen we gingen vragen wanneer die dan doorgingen bleken ze al twee jaar niet meer gegeven te worden, maar ze waren het even vergeten van de site te halen. Wel jammer want dat waren nog wel interessante lessen. Maar doordat iedereen hier echt ongelooflijk vriendelijk is, valt het allemaal best wel goed mee. Woensdagochtend afscheid genomen van mama en papa en daarna in het donker gedoucht (gelukkig heeft Pierre ervoor gezorgd dat ik van iemand warm water kan aftappen). Vlug naar de winkel en mij daarna moeten haasten voor mijn eerste les. k kon redelijk goed volgen en meteen een aantal meisjes leren kennen (van Finland, Nederland, Canada). Daarna nog maar eens een poging gedaan om internet te vinden. Niet normaal dat dat zo moeilijk is. S avonds ben k naar een avond voor erasmussers geweest. Daar heb k vele nieuwe mensen leren kennen (waaronder een paar Belgen, die sneyers zelfs kennen). Vandaag heb k mijn tweede les (sociologie du changement culturel) gehad. Wel interessant en redelijk goed te volgen. In die les zat er een blinde jongen, die in abraille noteerde. Echt heel knap dat die zo zelfstandig kon werken. Normaal gezien ga ik vanavond via via internet proberen te regelen, zodat ik gemakkelijker ergens in de buurt op het internet kan. En als ik vind ga k ook naar het afscheidsfeestje van Kenny met Eva.

Mijn adres is: Résidence Les Nocturnes De Faurés A2, 501 Rue des Résidences, Domaine Universitaire, 38400 St Martin D’Hères. Nog eens op de oude manier post krijgen vind k echt super. En gegarandeerd een brief terug voor de schrijvers onder jullie.